الترجمة
بعض ديگر از اين خطبه در ذكر حضرت رسالتمآب ووصف زهد آن جناب است كه فرموده : بتحقيق كه حقير شمرد وكوچك گردانيد آن بزرگوار دنياي غدّار را در نظر خود ، واعتنا نفرمود بآن وخوار نمود آن را در نزد خود ، ودانست بعلم يقين كه خداوند سبحانه دور نمود وپيچيده كرد دنيا را از أو از جهة برگزيدن أو سبحانه دورى آن را در حق أو ، وبسط كرد آن را در حق غير أو از براي خوار داشتن آن پس اعراض نمود رسول مختار از دنيا بقلب خود ، وميرانيد ياد دنيا را از نفس خود ودوست داشت آنكه غايب شود زينت دنيا از چشم أو تا اين كه أخذ ننمايد از زينت آن لباس فاخر يا اين كه اميد بدارد در آن إقامة وآسايش را تبليغ نمود از جانب پروردگار شريعت وأحكام را در حالتي كه زايل كننده بود عذر را از خلقان ونصيحت فرمود بامت خود در حالتي كه ترساننده بود ايشان را ، ودعوت كرد بسوى بهشت در حالتي كه بشارت دهنده بود بمزدمان .
ما درخت نبوّت هستيم وموضع نزول رسالت مىباشيم ، ومحلّ تردّد فرشتگان ومعدنهاى علم وعرفان وسرچشمه هاى أحكام ، نصرت كننده ودوست دارنده ما منتظر ميباشد رحمت پروردگار را ، وخصم ودشمن دارنده ما منتظر ميباشد قهر وسطوت كردگار را .
ومن خطبة له عليه السّلام وهى المأة والتاسعة من المختار في باب الخطب
وهى ملتقطة من خطبة طويلة معروفة بالديباج رواها حسن بن علي ابن شعبة في تحف العقول حسبما تطلع عليه بعد شرح ما في المتن وهو قوله :