پس عبد الله به مسير خود ادامه داد تا به نخله رسيد و در آنجا كاروانى از قريش را يافت كه عمرو بن حضرمى و حكم بن كيسان مخزومى ( آزاد كردهء آنها ) و عثمان بن عبد الله مخزومى و نوفل بن عبد الله مخزومى همراه آن بودند .
( 1 ) ابن اسحاق مىگويد : همراهان عبد الله بن حجش از قريش عبارت بودند از : ابو حذيفة بن عتبة بن ربيعة ، عكّاشة بن محصن ، عتبة بن غزوان ، سعد بن ابى وقّاص ، عامر بن ربيع ، واقد بن عبد الله ، خالد بن بكير ، سهيل بن بيضاء و هيچ كس از انصار با آنها نبود .
كاروان قريش كه كشمش ( مويز ) و پوست و مقدارى از كالاى تجارتى قريش را حمل مىكرد ، از مقابل آنها گذشت . « 1 » نظر واقد بن عبد اللّه و عكاشة بن محصن اين بود كه بر آنها حمله كنند ، براى همين عامر بن ربيعه ، سر عكاشة را تراشيد تا اگر مشركان او را ديدند ؛ گمان كنند كه آنها قصد عمرهء حج را دارند . سپس عكاشه خود را در معرض ديد مشركان قرار داد و آنها براى استراحت توقف كردند ، چارپايان خويش را لگام بسته و رها كردند و مشغول تهيهء غذا براى خود شدند . « 2 »
( 2 ) ابن اسحاق مىنويسد : اين واقعه در آخرين روز ماه رجب اتفاق افتاد و براى همين بعضى گفتهاند :
به خدا قسم كه اگر اينها را امشب رها كنيد ، به زودى داخل محدودهء حرم مىشوند و از چنگ شما خارج مىگردند و اگر با آنها وارد جنگ شويد ، آنها هم در ماه حرام به جنگ با شما برمىخيزند . « 3 »
يكى از آنها گفت : مىدانيم كه امروز حتما از ماههاى حرام است و جايز نمىدانيم كه به طمع مال دنيا ، حرمت ماه حرام را بشكنيد و ديگرى گفت : معلوم نيست كه امروز از ماههاى حرام باشد يا نباشد .
در هر حال نظر كسانى كه در پى دستيابى به مال دنيا بودند ؛ غلبه يافت « 4 » و خود را براى هجوم بر آنها آماده كردند و تصميم گرفتند تا جايى كه برايشان امكان دارد ، آنها را به قتل برسانند و دارايىشان را به غنيمت بگيرند . « 5 »
( 3 ) پس واقد بن عبد اللّه در حالى كه تيرى به كمان خود گذاشته بود و تيرهايش به خطا نمىرفت ، به سوى آنها پيش رفت و عمرو بن حضرمى را نشانه گرفت و او را به قتل رسانيد . افراد كاروان بر آنها حمله كردند و در اين درگيرى ، نوفل بن عبد اللّه فرار كرد و عثمان بن عبد اللّه و غلام آنها حكم بن كيسان اسير شده و كاروان را هم تصاحب كردند . « 6 »
هامش
( 1 ) . سيرهء ابن هشام ، ج 2 ، ص 253 و مغازى واقدى ، ج 1 ، ص 16 و در تعداد آنها نقل شده است كه دوازده مرد بودند .
( 2 ) . مغازى واقدى ، ج 1 ، ص 14 .
( 3 ) . حرام بودن از جهت رسوم قديم يا به واسطهء سنّت بوده است و خبر در السيره ، ج 2 ، ص 253 آمده است .
( 4 ) . مغازى واقدى ، ج 1 ، ص 14 .
( 5 ) . سيرهء ابن هشام ، ج 2 ، ص 253 .
( 6 ) . مغازى واقدى ، ج 1 ، ص 15 .