يكى از عظيمترين حوادث تاريخ بوده ، هر چند هر مسلمانى را به شدّت در غم و اندوه فرو مىبرد ، اما در عين حال از نتايج پرارزش آن نيز برخوردار خواهند شد . نويسندهء مزبور در بخش ديگرى از كتاب خود مىنويسد :
يكى از شگفتيهايى كه در امر شهادت امام حسين ( ع ) ديده مىشود اين است كه آن حضرت به دست عدهاى از شيعيان خود به قتل رسيده است و شيعيان نيز همانهايى هستند كه هر ساله در كليهء بلاد مسلمين از همان آغاز شهادت وى تاكنون مراسم سوگوارى و عزادارى برپا مىسازند و همچنان در غم و اندوه فرو مىروند .
نگارنده معتقد است ، نويسندهء نامبرده مرتكب اشتباه گرديده و اين موضوع كه قاتلين آن حضرت از پيروان وى بودهاند هرگز مقرون به صحت نبوده است . بلكه برخى از آنها كه در كشتن وى دست خود را آلوده ساختند ، اهل حرص و طمع بوده و هرگز به دين و آيينى پايبند نبودند ، و بعضى از آنها نيز افرادى شرور و فاسد و گروهى نيز به پيروى از رؤساى خود كه تنها طالب دنيا و زر و زيور آن بودند ، به اين امر فجيع دست زدند . به هر حال از شيعيان و دوستداران امام هرگز در جنگ با او شركت نداشتند .
اما شيعيان وفادار و مخلص آن حضرت همانهايى بودند كه همچنان تا آخرين ساعات حيات امام با وى همراه بودند و در نصرت و يارى او جنگيدند و هرگز او را تنها نگذاشتند تا آنگاه كه جان خود را در راه او فدا كردند .
عدهء بسيارى از پيروان امام ( ع ) كسانى بودند كه امكان نيافتند به ياريش بشتابند و يا اينكه به اين امر واقف نبودند كه اين جنايت به اينجا منتهى مىگردد . از اين رو از همراهى با آن حضرت خوددارى كردند ، و بعضى نيز تلاش بسيارى از خود نشان دادند و از حصارى كه ابن زياد در اطراف كوفه كشيده بود خود را خارج ساختند و همراه با آن حضرت در كربلا در جنگ شركت كردند و به فيض شهادت نايل آمدند . اما اين موضوع كه حتى يك نفر از شيعيان و دوستداران امام ( ع ) در صف دشمن قرار گرفته و با وى نبرد كرده باشد هرگز صحت نداشته و قابل پذيرش نخواهد بود .
آيا سيّد على جلال بر اين عقيده است كه عدهء بسيارى از افراد جزء شيعيان خالص امام ( ع ) على هستند ؟
بايستى بگويم ، هرگز چنين نيست . بلكه قدر مسلم اين است كه پيروان حق در هر دوره و زمانى همواره بسيار اندك بودهاند ، چنان كه خداى تعالى مىفرمايد :
« وَ قَلِيل ما هُم
،
وَ قَلِيل مِن عِبادِيَ الشَّكُورُ ، »
از اين بيان به خوبى روشن مىشود كه سخن او كه مىگويد : آنها كه امام ( ع ) را به قتل رسانيده هر ساله مراسم سوگوارى برپا مىدارند ، مرتكب اشتباه گرديده و بعيد نيست كه علت آن پيروى و دنبالهروى كوركورانه از كسانى باشد كه مىكوشند به هر وسيلهاى شيعه را به باد انتقاد و بدگويى بگيرند . هر چند نويسندهء مزبور در كتاب خود سخنان نيكو و جالبى در شرح زندگانى امام حسين ( ع ) به رشتهء تحرير درآورده ؛ اما در عين حال پيرو افرادى شده است كه عزادارى امام حسين ( ع ) را انكار كرده و براى آن ارزشى قائل نبودهاند .
چنان كه در بخش ديگرى از كتاب خود سخن زيبايى آورده ، مىنويسد :
امام حسين ( ع ) همچنان كه در دوران حيات خود انوار درخشان هدايت انسانها به شمار مىرفت شهادت او نيز چنان بود كه مردمان مىتوانند درس آزادگى را از او فراگيرند . آيا نمىبينى چگونه او با تمام شدايد و مشكلات زندگى ، مرگ را بر حيات ترجيح داد و با آغوش باز آن را پذيرا شد ؟ و اين در حالى بود