برادرش بودند به تعظيم و تكريم وى مىپرداختند . حال با توجه به اين امر چه چيز عجيبتر و شگفتآورتر از اينكه عدهاى نادان در روز عاشورا غرق در شادى و سرور گردند و به تشكيل مجالس عيش و نوش بپردازند ، تنها به اين عذر كه به وسيلهء پادشاهى ستمكار روايات و اخبارى ساخته شده و اين روز را روز شادى و سرور شمردهاند . بدون شك اين اعمال معلول سادهلوحى و زودباورى گروهى است كه رفتار پادشاهان خود را الگو قرار مىدهند و از آنان كوركورانه پيروى مىكنند .
در حالى كه روايات مذكور همانهايى است كه دانشمندان حديث و ناقدان ، آنها را نادرست خواندهاند . و عجيبتر اينكه اين شيوهء ناپسند به وسيلهء حجاج بن يوسف كه خود از دشمنان خدا و رسول بود ، شايع گرديد .
آيا هيچ مسلمانى مىتواند در روزى كه فرزند دختر پيامبر ( ص ) و ريحانه و گل خوشبوى رسول خدا ( ص ) و پسر جانشين آن حضرت به شهادت رسيده است ، خود را شاد و خرسند بداند ؟ و آيا قادر است در برابر رسول للّه ( ص ) پاسخ بگويد ؟ و آيا آن كس كه مدّعى محبّت رسول اللّه ( ص ) و خاندان اوست عذرى مىتواند داشته باشد ، در حالى كه يكى از شرايط محبت و دوستى ، همدردى و شادى به وقت شادى محبوب ، و غم و اندوه به هنگامى است كه محبوب وى غمناك باشد . چنانچه ساير مسلمين نيز طريق انصاف پيش مىگرفتند هرگز بر شيعيان اعتراض نمىكردند ، كه چرا همهساله سالروز شهادت امام حسين ( ع ) به تشكيل مجالس مىپردازند و مراسم عزادارى آن امام بزرگوار را برپا مىدارند .
آيا مقام امام حسين ( ع ) بالاتر از ژاندارك فرانسوى نيست ؟ چگونه است كه اهالى فرانسه هر ساله براى او مراسم يادبود تشكيل مىدهند ؟ آيا جانبازى و فداكارى امام ( ع ) در راه امّت اسلامى با خدمت ژاندارك براى مردم فرانسه هرگز قابل مقايسه خواهد بود ؟ شهادت در راه خدا ، راهگشايى براى انسانها ، راه مردانگى و قيام ، آزادگى ، استقلال ، مبارزهء با ظلم و در طريق نيل به هدفهاى بزرگ انسانى و مقاصد پرارج و عالى و پرده برداشتن از اعمال منافقين و توجه و سوق دادن انسانها به سوى صفات نيك و سجاياى الهى طريق آزادمنشى و پيروى از قهرمانانى كه همواره با ظلم و ستم به مبارزه مىپردازند و در برابر ظالم و ستمكار خضوع و خشوع از خود نشان نمىدهند و در برابر غير خدا بندگى نمىكنند و بالاخره آراستگى به همهء اين صفات و سجاياى انسانى و الهى درسى است كه حضرت امام حسين ( ع ) اين قهرمان تاريخ اسلام به همهء انسانها بياموخت .
امام زين العابدين ( ع ) بر مصائب پدرش امام حسين ( ع ) چهل سال مىگريست . امام جعفر صادق ( ع ) هرگاه مصيبت امام حسين ( ع ) را ياد مىكرد ، اشك از چشمانش جارى مىشد . و از شاعران مىخواست كه در شهادت جدش امام حسين ( ع ) مرثيه بسرايند و خود با استماع آنها به شدّت مىگريست . امام موسى كاظم ( ع ) همين كه ماه محرم فرا مىرسيد ، هرگز لبخند نمىزد ، و غم و اندوه سراسر وجودش را فرا مىگرفت . روز دهم محرّم روزى بود كه به غم و اندوه آن حضرت به شدّت افزوده مىشد ، و مصيبت او در روز عاشورا از ساير روزها به خوبى آشكار مىگشت ، زيرا كه در اين روز مصيبت امام حسين ( ع ) به نهايت شدّت خود رسيده بود .
امام رضا ( ع ) مىفرمايد : شهادت امام حسين ( ع ) ديدگان ما را زخمى و مجروح و اشكهاى ما را چون سيل جارى مىسازد . و ما را در غم و اندوه و مصيبت و رنج فرو مىبرد چنان كه گويى تا پايان دنيا همچنان باقى
سيره معصومان ( فارسي ) — صفحة 95
مساهمون: السيد محسن الأمين
ص٩٥