با اين وصف از نصرت و يارى باطل نيز اجتناب ورزيدند . از اين رو اين عدّه را جاى هيچ گونه سرزنشى نيست .
در اينجا نيز بايستى بگويم كه نويسندهء مزبور راه خطا رفته است ، زيرا كسانى كه در مبارزهء بنى اميّه با امام حسين ( ع ) همراهى نكردند و بر اساس اجتهاد خود عمل كردند مورد سرزنش خواهند بود . و اجتهاد در برابر نص باطل است . هر كس به يارى حق نشتابد مانند كسى است كه به يارى باطل رفته است . و هر دو از جادّهء مستقيم منحرف شدهاند ، و در برابر شخص عاقل و خردمند عذرى نخواهند داشت .
امّا ابن زبير كه بر ضدّ يزيد قيام كرد تنها هدفش رسيدن به حكومت بود ، و چنانچه طالب حق بود از يارى كردن با حسين بن على ( ع ) سرپيچى نمىكرد . در صورتى كه اكثر مردم مكّه متوجّه امام حسين ( ع ) گشتند و براى ابن زبير گران تمام شد .
نويسندهء مزبور ادامه داده گويد :
مردم عراق را نيز در برابر اعمال خودشان مىبايست مورد سرزنش قرار داد زيرا كه بر خلاف وعدهء خود نسبت به امام حسين ( ع ) رفتار كردند . آنها نه تنها از يارى وى خوددارى كردند ، بلكه با او به جنگ پرداختند و سرانجام او را به شهادت رساندند .
در اينجا نيز بايستى بگويم :
جاى شگفتى است كه شيعيان امام حسين ( ع ) در زمان حيات ، آن حضرت را خوار كردند و آنگاه كه به شهادت رسيد به ياريش پرداختند . آنان از عمل ناپسند خود به شدّت نادم و پشيمان گشتند و خود را ، توّابين ، ناميدند . هر چند كه راه صحيح و رشد را نيافتند و در فرداى آن روز با چشمانى اشكبار به جبران آن پرداختند و به نام خونخواهى آن حضرت قيام كردند .
به عقيدهء نگارنده ، عجيبتر از كار اين گروه ، رفتار كليهء افراد امّت جدّ بزرگوارش پيامبر ( ص ) بود كه چه در زمان حيات و چه پس از شهادت آن حضرت در خوارى او كوشيدند ، و از يارى وى خوددارى كردند . و هرگز راه صحيح و رشد را نيافتند . به علاوه آنها كه حضرت را در زمان حيات يارى نكردند و سپس از كار خود پشيمان گشتند و توبه كردند و به خونخواهى او قيام كردند ، به مراتب بهتر از كسانى بودند كه در عين حال كه امام را يارى نكردند بر گناه خود نيز اصرار داشتند . هرگز توبه نكردند و از عمل خود پشيمان نشدند و به اطاعت و فرمانبردارى از دشمنان خدا پرداختند .
علاوه بر اين اكثر گروه توّابين ، افرادى بودند كه ياراى دسترسى و همراهى با آن حضرت را نيافتند .
زيرا كه حكومت اختناق ابن زياد و دارو دستهء او به شدّت آنان را در تنگنا قرار داده بود و مانع مىگرديد كه به يارى پيشواى خود بشتابند .
گريهء امام على بن الحسين زين العابدين ( ع ) بر شهادت پدر بزرگوار خود امام حسين ( ع )
ابن شهر آشوب در كتاب ، المناقب ، از امام صادق جعفر بن محمد ( ص ) روايت كرده مىنويسد : على بن الحسين ( ع ) مدت بيست سال بر پدر بزرگوارش مىگريست و همين كه برايش سفرهء غذا مىآوردند و