در تحف العقول « 1 » آمده است كه : آنچه از كلمات قصار امام زين العابدين ( ع ) در حكمت و موعظه روايت شده چنين است : بالاترين درجهء يقين ، رضا و خوشنودى به قضاى الهى است ، هر چند كه به دلخواه آدمى نباشد . هر كه خود را ارجمند شمارد دنيا را ناچيز انگارد . مردى در حضورش گفت : بار خدايا مرا از خلق خود بىنياز دار . على بن الحسين ( ع ) گفت : چنين نيست . همهء مردم به يكديگر بستگى دارند . بگو بار خدايا از مخلوق شرور خود ، مرا بىنياز گردان . غنىترين مردم كسى است كه به قسمت خدا راضى باشد . ارزش هر عمل كه باتقوا و پرهيزگارى توأم است كم نباشد . پس چگونه ممكن است ارزش عملى كه مورد قبول خداوند قرار گرفته كم باشد ، و اين بدان معنى است كه شرط قبولى هر عمل تقوى است . از اين رو بالاترين درجهء آن به وقتى است كه خداى تعالى آن را پذيرفته باشد . از گفتن دروغ ، كوچك يا بزرگ در هر جدى و شوخى بپرهيزيد ، زيرا كه دروغ كوچك باعث مىگردد شخص بر دروغ بزرگ بىپروا گردد . در ياريت از خداوند همين بس كه دشمن خود را بينى كه درباره‌ات به ارتكاب معصيت و نافرمانى خدا پرداخته است . همهء خير اين است كه انسان ، خود نگهدار باشد . امام سجاد ( ع ) ، به يكى از پسران خود گفت : فرزند من ، خداى تعالى بر تو فرض كرده است كه رضاى خاطر مرا به دست آورى ، تو را در نيكى و احسان به والدين امر فرموده و بر من در تو اين حكم نفرموده ، بر توست كه به نيكى رفتار كنى كه اين خود هديهء بزرگى است . مردى از وى پرسيد : زهد چيست ؟ آن حضرت در پاسخ گفت : زهد داراى ده جزء است . بالاترين درجات زهد كمترين درجهء ورع ، و برترين درجات ورع پايين‌ترين درجات يقين است ، و بالاترين درجات يقين كمترين درجهء رضا است ، و به راستى كه بهترين معنى زهد در اين آيه از كتاب خدا آمده است كه فرمود :