خطبهء ديگرى از امام
از سخنان امام كه در كشف الغمه آمده به اين شرح است :
در اسباب بزرگوارى و مكرمت از يكديگر پيشى گيريد . در ثمرههاى پرارزش و بهرههاى پاك عجله كنيد .
در كار پسنديدهاى كه سرعت و شتاب نداشتهايد اكتفا نكنيد ، و با رستگارى ، خلق و خوى پسنديده به دست آوريد ، و با اعمال ناپسند خود را مورد سرزنش و مذمت قرار ندهيد . چنانچه به كسى نيكى كرديد و شكر و سپاس نگفت ، دلتنگ مباشيد كه خداوند پاداش كار نيك را خواهد بخشيد ؛ زيرا عطا و بخشش خداوند به مراتب عظيمتر و اجر و مزدش بزرگتر است . بدانيد كه نيازمنديهاى مردم به شما خود از نعمتهاى خداى بر شماست . بنابراين بكوشيد با اين نعمتها با كسالت و ملال و خستگى مواجه نشويد كه آن نعمتها به گرفتارى و نقمت مبدّل خواهد شد . و باز بدانيد كه اعمال نيك و پسنديده حمد و آفرين در بردارد و اجر و پاداش نيك را به دنبال مىكشد . اگر كار نيك و پسنديده را به صورت انسانى مجسّم مىديديد ، آن را به صورت مردى زيبا و نيكو روى مىيافتيد ، كه موجب سرور و شادى هر بينندهاى گردد ، و اگر كار ناپسند را مىديديد ، آن را به صورت زشت و ناپسندى مىيافتيد كه دلها از او مىرمد و در برابر آن چشمها و نگاهها روى مىگرداند . اى مردم ، هر كس نيكى كند ، سرور و بزرگ مىشود ، و كسى كه بخل ورزد به پستى مىگرايد و سخىترين مردم كسى است كه ببخشد به كسى كه در او اميد تلافى و پاداش ندارد . و باگذشتترين مردم كسى است كه با وجود توانايى و قدرت عفو كند . بالاترين افراد در مورد پيوند با خويشان كسى است كه با افرادى كه با او قطع رابطه كردهاند ، بپيوندد . ريشههاى درخت هر چند كه در شكاف زمين فرو رفته باشد ، به واسطهء شاخهها بالا مىرود . از اين رو كسى كه براى رسانيدن خيرى به برادر خويش شتاب ورزد ، فردا كه بر او وارد مىشود ، آن خير را خواهد يافت . آن كس كه در راه خداى تبارك و تعالى احسان كند ، خداى در وقت نيازمندى او آن احسان را به او مىرساند و بيشتر از آنچه را كه به ديگران يارى كرده بلاهاى دنيا را از او مىگرداند . و كسى كه غم و اندوه مؤمنى را بر طرف سازد ، خداوند گرفتاريهاى دنيا و آخرت را از او زايل گرداند . و كسى كه نيكى كند ، خداى به او نيكى كند به راستى كه خداوند احسان كنندگان را دوست دارد .
بعضى از سخنان حكيمانهء امام
زشتترين صفت پادشاهان اين است كه از دشمن بهراسند و بر افراد ضعيف و ناتوان سنگدل و خشن باشند و در كرم و بخشش بخل ورزند .
آن كس كه حاجتى دارد آبروى خويش را نگاه نمىدارد و همين كه دست نياز به سويت دراز مىكند آبروى خود را مىريزد . اكنون كه وى نزد تو آبروى خويش را مىريزد ، تو آبروى خويش را نگاهدار و حاجت او را برآور ، و از رد كردن نياز او خوددارى كن .