مىبينيم كه زينب ( ع ) خواهر گرامى امام در خزيميه وى را خبر داد و آن حضرت نيز رؤياى خويش را در ثعلبيه براى زينب ( ع ) تعريف كرد ، و آن حضرت به ابو هريره گفت : به خدا سوگند اين گروه ستمگر سرانجام مرا خواهند كشت . و آنگاه كه قبيلهء بنى اسد به وى خبر دادند كه مسلم و هانى كشته شدهاند و به حضرت پيشنهاد كردند كه از همان جا بازگردد و به كوفه نرود و به وى گفتند ، هرگز يارى كنندهاى در كوفه ندارد بلكه همگى بر ضدّ آن حضرت هستند و گفتار امام به برادران مسلم كه به آنان گفت : برادر شما مسلم كشته شده و شما ديگر بازگرديد و آنان در پاسخ امام گفتند : ما هرگز شما را رها نخواهيم كرد تا آنگاه كه يا كشته شويم و يا انتقام خون مسلم را بازپس بازپسگيريم . و باز سخن امام را كه به قوم بنى اسد گفت : زندگانى پس از كشته شدن فرزندان عقيل هرگز گوارا نخواهد بود .
به هر حال پاسخ آن حضرت به قوم بنى اسد نشان مىداد كه امام هرگز از تصميم خود باز نخواهد گشت و خواه ناخواه به اين قيام دست خواهد زد . و باز مىبينيم كه وقتى خبر شهادت مسلم و هانى و عبد اللّه بن يقطر را شنيد رو كرد به ياران خويش و گفت : شيعيان ما از ما رو گردانيده و ما را رها ساختهاند و به آنان گفت : هر كس دوست دارد مىتواند به ديار خود بازگردد . عدهء بسيارى از ياران امام وى را رها ساختند و از يارى او سرباز زدند . باز آن حضرت در بازگشت از مسير خود منصرف نگرديد و با همان عدهء اندك كه همچنان در ركاب او بودند و از مدينه وى را همراهى مىكردند باقى ماند و از تصميم خود هرگز بازنگشت . و آنگاه كه عمرو بن يوذان به امام پيشنهاد كرد كه به وطن خود بازگردد و به وى گفت : به خدا سوگند شمشيرها و نيزهها را براى كشتن شما آماده ساختهاند و آنچه را كه در نامههاى خود براى شما نوشته و وعدهء يارى دادهاند هرگز مانع از كشتن شما نخواهد شد . امام حسين ( ع ) فرمودند : اين امر براى من پوشيده نيست و از سرانجام آن به خوبى آگاهم ؛ اما هر چه را كه اراده و امر خداى تعالى است ، بدون ترديد انجام خواهد يافت ، و كسى را ياراى تغيير آن نخواهد بود ، و سخن امام را كه به عمرو بن يوذان گفت : به خدا سوگند ، اين قوم تا دل و جگر مرا بيرون نياورند مرا رها نخواهند ساخت . و در جاى ديگر مىگويد : سوگند به خداى تا آنگاه كه من زنده هستم ، اين مردمان ديوانه و فرومايه در هر گوشهاى مرا بيابند ، خواهند كشت .
آيا فراموش كردهايم كه امام حسين ( ع ) به هنگام حركت به سوى عراق خطاب به بنى هاشم در نامهاى نوشت كه : اما بعد ، بدانيد كه آن كس كه با من همراه گردد ، بدون ترديد كشته خواهد شد . و آن كس كه از من روى بگرداند و مرا رها سازد ، هرگز به پيروزى نخواهد رسيد .
به هر حال اين سخنان كه ميان امام و ياران و نزديكان آن حضرت كه گاه با صراحت و گاه با اشاره بيان گرديده است . و براى هر انسان دانشمندى كه بخواهد در تاريخ واقعهء عاشورا به تحقيق و بررسى بپردازد ، خود نشانگر آن است كه حسين ( ع ) از سرانجام اين قيام به خوبى آگاه بود ، و همانطور كه در صفحات گذشته تا اندازهاى بدانها اشاره گرديد وظيفه خود مىدانست كه خواه ناخواه به اين امر قيام كند .
خطابههاى امام
در بخشهاى گذشته به اين مطلب اشاره شد كه امام در كربلا در شديدترين اوقات كه از هر سو مصيبت و بلا ، وى را در برگرفته بود به ايراد خطبه پرداخت . خطابهاى كه عقول را به فراموشى و سرگردانى مىكشانيد