سپس به مؤنث و مذكر بودن آنها اشاره كرده است : « أَلَكُمُ الذَّكَرُ وَلَهُ الأُنْثى » « 1 » .
آيهء ديگر در سورهء نوح و از زبان آن حضرت مىباشد :
« قالَ نُوحٌ رَبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِي وَاتَّبَعُوا مَنْ لَمْ يَزِدْهُ مالُهُ وَوَلَدُهُ إِلَّا خَساراً وَمَكَرُوا مَكْراً كُبَّاراً وَقالُوا لا تَذَرُنَّ آلِهَتَكُمْ وَلا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلا سُواعاً وَلا يَغُوثَ وَيَعُوقَ وَنَسْراً » « 2 » ؛
نوح گفت : پروردگارا ! آنها مرا نافرمانى كردند و پيرو كسى شدند كه مال و فرزندش چيزى جز خسارت بر او نيفزوده است . » بزرگترين نيرنگها را به كار بردند ، و گفتند : « از معبودان خود دست برنداريد ، مخصوصاً « وَدّ » و « سُواع » و « يَغُوث » و « يَعُوق » و « نَسْر » را رها نكنيد . »
اينها را مؤنث قرار نداده است بلكه ضمير مذكّر به آنها ارجاع داده و گفته است : « و قد اضلّوا كثيراً » . سپس نفرين نوح عليه آنها را ذكر نموده است : « و لاتزدالظالمين الّا ضلالًا » « 3 » و جز گمراهى بر ستمكاران نيفزا .
طبرسى به نقل از قَتاده نقل مىكند كه قبايل عرب بتهاى بيشترى داشتهاند و مىگويد : بتهاى قوم نوح به اقوام عرب منتقل شد و بت وَدّ در دومُةالجندل و سُواع در رُهاط نزد قبيلهء هُذيل و يَغوث نزد مُراد ( يمن ) و يَعوق نزد هَمْدان ( يمن ) و نَسْر نزد آل ذىالِكلاع از حِمْيرَ ( يمن ) نگهدارى و پرستش مىشد و بت لات مخصوص ثقيف و عُزّى مخصوص سُلَيْم و غَطفان و جُسم و نضر و سعد ، و مناة مخصوص فديد و أساف و نائله ، و هُبل مخصوص اهل مكّه بود .
اساف در كنار ديوار حجرالاسود و نائلة در كنار ديوار ركن يمانى و هُبل در داخل كعبه نگهدارى مىشد . از واقدى نقل شده است كه وَدّ به صورت مرد و سُواع به صورت زن و يَغوث به صورت شير و يَعوق و نَسْر به صورت عُقاب بودهاند .
گفته شده است كه لات يك صخرهء چهارگوش سفيدى بود كه ثقيف ، خانهاى بر آن بنا كرده بود و قريش و تمام عرب به آن احترام مىگذاشتند و كعبهء طائف به حساب مىآمد « 4 » و لذا اسمهاى وهب الّلات و عبد شمس را براى فرزندان خود انتخاب مىكردند .
هامش
( 1 ) . النجم ( 53 ) ، 19 - 21 .
( 2 ) . نوح ( 71 ) ، 21 - 23 .
( 3 ) . نوح ( 71 ) ، 24 .
( 4 ) . الاصنام ، ص 16 ، 22 و المحبر ، ص 315 و معجمالبلدان در مادهء الّلات .