« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذا تَناجَيْتُمْ فَلا تَتَناجَوْا بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ وَ مَعْصِيَةِ الرَّسُولِ وَ تَناجَوْا بِالْبِرِّ وَ التَّقْوى وَ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي إِلَيْهِ تُحْشَرُون » ؛
اى كسانى كه ايمان آوردهايد ، چون با يكديگر نجوا مىكنيد ، به قصد گناه و تعدى و نافرمانى از پيامبر با همديگر گفتگو نكنيد و به نيكوكارى و پرهيزكارى نجوا كنيد و از خدايى كه نزد او محشور خواهيد گشت ، پروا كنيد .
آنگاه حكمت اين نهى را بيان مىكند و مىفرمايد :
« إِنَّمَا النَّجْوى مِنَ الشَّيْطانِ لِيَحْزُنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ لَيْسَ بِضارِّهِمْ شَيْئاً إِلَّا بِإِذْنِ اللَّهِ وَ عَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ » ؛
چنان نجوايى از القائات شيطان است تا كسانى را كه ايمان آوردهاند ، دلتنگ كند .
ولى جز با ارادهء خدا هيچ آسيبى به آنها نمىرسد و مؤمنان بايد بر خدا اعتماد كنند .
البته در صدر آيهء هشتم ، اشاره مىكند كه نهى از نجوى قبلًا به وسيلهء رسول خدا عليه السلام تذكر داده شده است ، اما اينان دوباره به چيزى كه از آن نهى شدهاند ، روى آوردهاند :
« أَ لَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ نُهُوا عَنِ النَّجْوى ثُمَّ يَعُودُونَ لِما نُهُوا عَنْهُ وَ يَتَناجَوْنَ بِالْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ وَ مَعْصِيَةِ الرَّسُولِ . . . » ؛
آيا كسانى را كه از نجوا منع شده بودند ، نديدى كه باز بدانچه از آن منع گرديدهاند بر مىگردند و با همديگر به منظور گناه و تعدى و سرپيچى از پيامبر ، محرمانه گفتگو مىكنند .
احترام به بدريون
آيات قرآن بيان مىكند كه افراد مؤمن و صاحب علم و فضل در ميان اصحاب آن حضرت صلى الله عليه و آله بودهاند و او آنان را بر ديگران برترى مىداده و در مجالس آنان را نزديك خود مىنشانده است . در مقابل عدهاى از آنان چنان بودهاند كه وقتى به ايشان گفته مىشد ، جمعتر بنشينيد يا راه را باز كنيد ، ناراحت مىشدند .