حرمت همسايه همانند حرمت خود انسان است ، در صورتى كه باعث ضرر و گناه نگردد و حرمت همسايه بر همسايه همانند حرمت پدر و مادر مىباشد « 1 » . »
همانا مؤمنان به هر مصيبتى كه در راه خدا بر آنها وارد مىشود ، همديگر را پشتيبانى مىكنند و مؤمنين متقى داراى بهترين و مطمئنترين راه و روش هستند .
همانا به جان و مال مشركان قريش امان داده نمىشود و هيچ مؤمنى به آنها امان نمىدهد .
همانا اگر كسى مؤمنى را بدون سبب به قتل برساند و اين مسأله با دلايل روشن اثبات شود ، در مقابل آن قصاص مىگردد ، مگر اين كه ولىّ مقتول رضايت دهد و تمام مؤمنين بر ضد قاتل قيام مىكنند و همگى بايد براى احقاق حق و قصاص قاتل اقدام و همكارى نمايند .
همانا سزاوار نيست مؤمنى كه به آنچه در اين عهد نامه آمده است اقرار دارد و به خدا و روز قيامت ايمان دارد ؛ بدعت گذارى را يارى كند يا به او پناه دهد . همانا كسى كه به او پناه دهد يا او را يارى كند ، مورد لعنت خدا و غضب او در روز قيامت قرار خواهد گرفت و هيچ عذر و بهانهاى از او پذيرفته نخواهد شد .
هر اختلافى كه در ميان شما به وجود آمد ، بايد به خدا و رسولش حضرت محمّد صلى الله عليه و آله مراجعه كنيد .
همانا يهوديان امتى در كنار مؤمنان هستند . يهوديان بر كيش خود و مسلمانان بر كيش خود هستند و جانها و دارايىشان محترم است ، مگر كسى كه ظلم و گناه كند كه در اين صورت خود و خانوادهاش را به هلاكت افكنده است .
هر كدام از يهود و مسلمانان بايستى خرج خود را بپردازد و بايد به مقابله كسى بپردازد كه با اين صحيفه مخالفت مىكند و بايد كه در بين خود به نيكى و خير خواهى يكديگر بپردازند و از فساد و گناه بپرهيزند و هيچ كسى به هم پيمان خود جفا نكند . همه بايد به يارى مظلوم بشتابند و مادامى كه مؤمنان مشغول جنگ هستند ، يهوديان بايد به آنها از نظر مالى كمك كنند و سرزمين يثرب به منزلهء حرم براى امضاكنندگان اين صحيفه مىباشد و بايستى امان دهنده از پناه آورنده به مثابه جان خويش محافظت كند ، در صورتى كه امان دادن باعث ضرر و زيان و فساد نشود و نبايد به ناموس كسى بدون اجازهء خانوادهاش پناه داد .
هامش
( 1 ) . اين قسمت در كافى و تهذيب روايت شده است و ابن اسحاق به صورت متفرق آن را ذكر كرده است .