كرده بودند . قرآن كريم نوع اخير از حجّ را كه در آن تنها براى عمره از ميقات تلبيه گفته مىشود و پس از انجام اعمال آن شخص از احرام بيرون مىآيد و آنگاه دوباره نيّت حج مىكند و احرامى ديگر مىبندد و از اين احرام نيز در روز عيد قربان با انجام قربانى بيرون مىآيد حجّ تمتّع ناميده و در يكى از آيات كريم اين حج را به همراه قربانى ذكر كرده است ، آنجا كه مىفرمايد : « در شرايطى كه امنيّت يافتيد هر كس براى حج پس از عمره تمتّع كند [ عمره تمتّع به جاى آورد ] پس از آن در [ هنگام قربانى ] هر قربانيى كه فراهم باشد بسنده است و هر كس [ در آنجا ] قربانى نيابد سه روز در حج و هفت روز پس از آن كه بازگشتيد روزه به جاى آورد كه اين ده روز كامل مىشود . اين حكم [ يا اين نوع حج ] براى كسانى است كه خانواده آنان در [ جوار ] مسجد الحرام به سر نمىبرند . و از خداوند پروا كنيد و بدانيد كه خداوند را عذابى سخت است » « 8 » .
روايات همه بر اين اتّفاق و تضافر دارند كه حج رسول خدا ( ص ) حج قران بود ، چرا كه او براى خود سختترين نوع عمل را مىپسنديد و اين در حالى است كه حج قران سختترين نوع حج است . علاوه بر اين حج قران دربردارندهء دو كمال مىباشد : كمال و فضيلت همراه آوردن قربانى از هنگام احرام و مشخّص و معيّن كردن حيوان بدين منظور از همان هنگام و ديگرى كمال و فضيلت در احرام ماندن و پرهيز از محرّمات آن از همان زمان اداى تلبيه تا زمانى كه همهء مناسك عمره و نيز مناسك حج از جمله سعى و طواف و وقوف در عرفات و مزدلفه و مشعر و مبيت در منى انجام شود .
از آنجا كه در حجّ تمتّع همان فاصلهاى كه در ميان اعمال عمره و اعمال حجّ شخص از احرام بيرون مىآيد نوعى رخصت و سهولت براى اوست و در حجّ افراد نيز عدم التزام شخص به اختصاص دادن حيوانى براى قربانى و همراه آوردن آن نوعى رخصت و سهولت براى اوست ، خداوند براى رسول خود حجّ قران را
هامش
( 8 ) - بقره / 196 .