نماز به پاى داشتهاند ، در حالى كه در ركوعند صدقه مىدهند » « 26 » . بنابراين و مؤمنى ولىّ رسول خداست و دربارهء همه مؤمنان مىتوان گفت اولياى رسول خدايند « 2 » .
به هر حال ، صرف نظر از ميزان قدرت اين استدلالها ، آنچه مسلّم است اين است كه بطور مؤكّد اين ادّله از محبّت فراوان رسول خدا ( ص ) با على ( ع ) و از اين حكايت دارد كه بر هر مؤمنى كه خدا و رسول او را دوست مىدارد واجب است على را نيز دوست بدارد زيرا هم خدا و هم رسول خدا او را دوست دارند ، آن سان كه اين حقيقت در حديث رسول خدا ( ص ) در خيبر بيان شده و عايشه نيز هنگام دريافت خبر شهادت على ( ع ) به كنار قبر رسول خدا ( ص ) رفت و گفت : « آمدهام تا خبر مرگ حبيب مورد مرضى تو و صفّى برگزيدهات ، دوست داشتنىترين اصحابت يعنى خبر مرگ على بن ابى طالب را به تو بدهم » .
بنابراين على ( ع ) حبيب رسول خدا ( ص ) و فرزند حبيب اوست و همين حقيقت در والايى منزلت و رفعت مقام او و لزوم محبّت با او و نيز لعن هر كس كه او را ناسزا گويد يا لعن كند كافى است .
دو تذكّر
745 - الف : پيش از اين از ابن كثير و ديگران نقل كرديم كه در جريان حجّ
هامش
( 26 ) - مائده / 55 . پيش از اين در فصول سابق به نقل از منابع اهل سنّت گذشت كه اين آيه در شأن على ( ع ) نازل شده و همين آيه يكى از ديگر ادلّهء ولايت على ( ع ) بر مؤمنان و ولايت او در رديف ولايت خدا و رسول و به معنى اولى به تصرّف و صاحب اختيار است . - م .
( 2 ) - همان سان كه در جاى خود به اين بحث اشاره خواهيم كرد و در منابع تفصيلى نيز آمده است ، به ادلّهء مختلفى - از جمله قراين لفظيّه قبل از اين جمله يعنى جملهء « هر كس من مولاى او هستم على مولاى اوست » - مراد از واژه « ولىّ » كه در فرمودهء رسول خدا ( ص ) آمده اولى به تصرف و صاحب اختيار و زمامدار است ، نه دوستدار و حبيب . - م .