آرى ، اين سيمايى از على ( ع ) است كه چگونه در يمن دعوتگرى به اسلام بود كه دعوت او با پاسخ مثبت روبرو شد و مردم همه تحت تأثير تقواى فراوان او و تابش نور ايمان در قلب نورانى او ايمان آوردند ، چه آنچه از دل برآيد بر دل نشينيد و اخلاص يك منادى دعوت همان جاذبهاى است كه مخاطبان دعوت را فرا مىگيرد و به سوى خود مىكشد و دلهاى آنان را - مشروط به آن كه صفايش مكدّر نشده و مشروط به آن كه ضمير اين انسانها فاسد نشده باشد - به نورانيّت ايمان رهنمون مىگردد .
اين على ( ع ) است ، داورى دورانديش و حاكمى توانا كه هرگز ارادهء او به سوى باطل نمىرود و هرگز در راه حق عزم او خلل نمىپذيرد و اگر مردم از سختگيرى او شكايت كنند ، اين از فساد دلهاى آنان است كه حق را بر آنان سنگين و تلخ مىنمايد و باطل را آسان و شيرين .
اين على ( ع ) است كه در قضاوت عدالتگر و حكيم بود و رسول خدا ( ص ) نيز كه خود نيك عدالتگرى منصف است ميان او و مردم به انصاف و عدالت حكم كرد .
اعزام ابو بكر به سفر حجّ
742 - ذكر هيأتهاى گوناگون ما را از بررسى سير تاريخى رخدادها بازداشت و اين رخدادها را در وقت خاص خود و پى در پى همان سان كه به وقوع پيوسته است نياورديم .
البتّه دربارهء ورود هيأتها به مدينه نيز با توجّه به اين كه زمان آمدن آنها به گونهاى مشخّص و معيّن نيست كه به هيچ وجه با زمان آمدن ديگر هيأتها درآميخته نشود ، ما آنها را در وقت تقريبى خود و نه در وقت معيّن و كاملا مشخّص - آوردهايم ، هر چند اغلب آنها در همان وقت خاص خود ذكر شده است .
در اين ميان تنها رخدادى كه در گير و دار بحث از هيأتها نتوانستيم آن را در