پس از اين جريان و پس از اين فرمودهء پيامبر ( ص ) هيچ كس براى من دوست داشتنىتر از على ( ع ) نبود » « 11 »
اين روايت نشان مىدهد كه همهء اعمال على ( ع ) و احيانا كوچكترين اشتباه او از ديد ديگران ، مورد توجّه قرار مىگرفت و روى آن انگشت گذاشته مىشد هر چند او هرگز كار حرامى را مرتكب نشده و در اثبات اين مدّعا همين كافى است كه رسول خدا ( ص ) پس از اطّلاع از آن نه تنها آن را مردود ندانست ، بلكه به تأييد آن حضرت نيز پرداخت .
اين روايت ، همچنين ، نشان دهندهء ميزان دشمنى آن مرد مورد اشاره با على ( ع ) و نيز حاكى از آن است كه او چگونه در پى آن بود تا على ( ع ) را به عنوان يك فرد مشكوك و مورد اتّهام در محضر رسول خدا ( ص ) جلوه دهد .
بنابراين براى على ( ع ) راه [ كار و پيشرفت در چنين جامعهاى ] باز و هموار نبود ، چرا كه آنجا كه كينه و بغض و دشمنى وجود دارد راه ناهموار و رسيدن به چيزى كه جز حقّ روشن و آشكار نيست مشكل مىشود و از همين جاست كه به عقيدهء نگارنده اگر تأييد پيامبر ( ص ) از اين كار على ( ع ) نبود مىتوانستيم آن را مورد نقد قرار دهيم [ كه چرا در موقعيّتى كه چنان جوّى عليه او وجود داشته به چنين كارى كه گناه نيز نبوده دست زده است ] .
در اين ميان نكتهء قابل توجّه آن است كه به رغم ناهموارى راه براى على ( ع ) ، او در آنچه آن را حق مىدانست سخت پايبندى نشان مىداد و هرگز تسليم پذير نبوده و بلكه آن را با قاطعيّت تمام به مورد اجرا مىگذاشت ، بىآن كه در اين ميان هيچ نرمش يا كوتاهيى از خود نشان دهد .
يكى از نمونههاى اين سختگيرى و پايبندى به حق برخوردى است كه او در مورد استفادهء نابجاى برخى از سپاهيان از شتران غنيمتى به عمل آورد و اكنون نگاهى بدان مىافكنيم :
هامش
( 11 ) البداية و النهاية . ج 5 . ص 104 .