است در حالى كه مسلمان نمىتواند ادامه شخصيت كافر شمرده شود .
فرزند از آن همسر است
649 - اين حديث در جريان فتح مكّه و در طىّ رخدادهاى اين غزوه آمده و ماجراى آن از اين قرار است كه عتبة بن ابى وقاص به برادرش سعد بن ابى وقاص سفارش كرد تا از طرف او مدّعى آن شود كه يكى از فرزندان فعلى زمعه كه از همسر زمعه به دنيا آمده در واقع فرزند برادر او عتبه مىباشد كه در خانهء زمعه به دنيا آمده است . بدين ترتيب دو نفر مدّعى آن فرزند شدند : يكى عبد پسر زمعه كه مدّعى بود آن فرزند چون در خانهء پدر او به دنيا آمده برادر اوست و ديگرى سعد كه مدّعى بود آن فرزند فرزند برادر او عتبه است . در اين ميان چون رسول خدا ( ص ) آن فرزند را نگريست در وى صفات جسمى فراوانى با عتبه يافت ، امّا از آنجا كه او در نسب بر اساس حكم شرع و نه بر اساس شباهت قيافه داورى مىكند به نفع عبد حكم كرد و فرمود آن فرد مورد منازعه برادر حكم و فرزند زمعه است و بدين ترتيب معنى اين حديث در عمل پياده شد كه « فرزند از آن همسر است و نصيب زناكار سنگ » .
گفتنى است كه هر چند با اين الحاق ، آن فرزند مورد نزاع برادر سوده بنت زمعه ( همسر رسول خدا ) مىشد ، امّا با اين وجود رسول خدا ( ص ) به سوده فرموده بود در مقابل او - هر چند حقيقة برادر او باشد - حجاب را مراعات كند . اين حكم نيز بدان جهت بود كه آن حضرت مىخواست در مورد مسائل محرميّت نهايت احتياط را به عمل آورد و به همين دليل نيز به خاطر شبههاى كه از شباهت ظاهرى فرد مورد نزاع با عتبه وجود داشت رسول خدا ( ص ) به سوده فرمود تا احتياطا در مقابل او حجاب را حفظ كند .
اين ماجرا نشان مىدهد كه رسول اكرم ( ص ) در مورد الحاق و نسب فرد مورد نزاع بر اساس حكم الهى داورى كرد و او را به زمعه ملحق دانست ، امّا در مورد محرميّت جنبهء احتياط را در قضيّه مراعات كرد و سوده را به حجاب امر