است و از خداوندى كه به سوى او فرا خوانده خواهيد شد پروا كنيد » « 17 » .
رسول خدا ( ص ) در فرمانى كه براى تحريم جنگ و خونريزى در مكّه صادر فرمود امور ديگرى را نيز مشمول تحريم قرار داد و فرمود : « خداوند آن روزى كه آسمانها و زمين را آفريد مكّه را حرم قرار داد . پس آنجا به تحريم خداوند حرام است و هرگز براى كسى پيش از من حلال نشده و پس از من نيز براى كسى حلال نخواهد شد و براى من نيز جز مدّتى از زمان حلال نشده است كه در آن به جنگ بپردازم هيچ شكارى را در اين سرزمين نبايد رماند و تعقيب كرد ، درخت و حتّى بوتهء خار آن را نبايد شكست ، علف آن را نبايد چيد يا مرتع آن را به كسى اختصاص داد و گمشدهء در آن در اختيار كسى قرار نمىگيرد مگر آن كه نشانى او را بگويد » . در اين هنگام عبّاس بن عبد المطّلب گفت : « البتّه آنچه فرموديد به استثناى اذخر كه اذخر براى دفن و براى [ خوشبو كردن ] خانهها لازم است » . رسول خدا ( ص ) پس از اين گفتهء عبّاس قدرى سكوت كرد و آنگاه فرمود : « آرى به استثناى اذخر » .
هر چند تنها بخارى اين روايت را آورده است ، امّا همين براى حكم به صحّت آن كافى است چرا كه بخارى در همه رواياتى كه نقل كرده صادق است ، هر چند انتقاداتى به وى در مورد متن برخى از احاديث صحيح او و نه سند آنها شده باشد .
از روايت فوق دو نكته استفاده مىشود :
الف : شكار در حرم ممنوع و حرام است چنان كه رسول خدا ( ص ) فرمود :
« صيد اين سرزمين را نمىتوان گريزاند و اين سرزمين از هر سو حرم و امن است » .
ب : درختان اين سرزمين را نمىتوان قطع كرد تا در نتيجه اين سرزمين از آب و هوا و جوّ خوبى برخوردار باشد و همچنين نمىتوان بوتهاى را در آنجا شكست ، يا مرتع آن را به كسى اختصاص داد و بنابراين آنچه امراء به عنوان ملك خاص به كسى مىبخشيدند و در اختيار او قرار مىدادند در اين محدوده نمىتواند
هامش
( 17 ) - مائده / 96 .