مثبت نمىدادند ، بلكه اگر امكان مىيافتند مسلمانان را به قتل نيز مىرساندند . ما در همين سريّه مشاهده كرديم كه چگونه در آغاز مسلمانان مشركان را به اسلام دعوت كردند ، امّا آنها اين دعوت را رد كردند و مسلمانان را هدف تيرهاى خود قرار دادند و به قتل رساندند .
بنابراين ، اين گروهها نه براى جنگ بلكه به منظور دعوت به حق و رساندن مكتب پيامبر ( ص ) به مردم رفته بودند .
غزوهء مؤته
601 - اسلام به سان نورى در همه جا مىگسترد و در اين ميان شام نيز از سرزمين جزيرة العرب دور نبود و بلكه قبايلى از عرب در آن سرزمين زندگى مىكردند ، از جمله آنها نسّانيان بودند كه در آن سرزمين حكومتى داشتند . بنابراين طبيعى است كه وقتى اسلام چون نورى به هر سو پرتو مىافشاند و افقهاى نزديك را مىپوشاند گروهى از اعراب شام اسلام بياورند و شايد نيز برخى از مسلمانان به آن ديار سفر كرده باشند .
پس از چندى ، مسيحيان آن ديار نتوانستند وجود مسلمانان را در ميان خود تحمّل كنند و بدين ترتيب كارگزار شام كه از طرف دولت روم در آنجا منصوب شده بود كسانى از اعراب شام را كه اسلام آورده بودند به قتل رساند .
در چنين شرايطى ناگزير مىبايست محمّد ( ص ) به دفاع از پيروان خود كه به خاطر دينشان مورد آزار قرار گرفته بودند برخيزد تا اين فتنه و آزار را از آنان دور سازد . در اين باره ابن تيميّه در رسالة القتال خود مىگويد :
« پيامبر ( ص ) هنگامى سپاه خود را در مؤته به جنگ روم فرستاد كه كارگزار رومى مسلمانان شام را به قتل رسانده بود » .
اين تنها يكى از علل سريّهء مؤته است و در اين ميان علّت مستقيم ديگرى نيز وجود داشت و آن اين بود كه رسول خدا ( ص ) حارث بن عمير ازدى را با نامهاى