قصاص و در مقابل منع مشركان از حجّ مسلمانان در سال قبل از آن صورت مىگرفت و نيز گفتهاند آيه و الحرمات قصاص « 2 » « حرمتها با يكديگر برابر است » در همين باره نازل شده است ، هر چند به عقيدهء نگارنده اين آيه دربارهء جنگ در ماههاى حرام نازل شده امّا به هر حال بر اين مورد نيز صدق مىكند ، چرا كه آنان حرمت خانهء خدا را شكستند ، راه زائران خانه را بر روى آنان بستند و بدين ترتيب حرمت ماه حرام را نيز زير پا گذاشته بودند و اينك موظّف بودند در انتظار كارى در مقابل آن كار خود باشند كه « حرمتها با يكديگر برابر است » .
به هر حال رسول خدا ( ص ) قصد عمره كرد و همه كسانى را كه در حديبيّه حضور يافته بودند به اين سفر فرا خواند ، هر چند ديگران نيز مىتوانستند با آنان همراه شوند . امّا براى كسانى كه در حديبيّه حضور يافته و در آن زمان احرام حج بسته بودند شركت در اين عمره واجب بود ، همانند كسى كه روزهاى را شروع كند و پس از نيّت افطار كند كه در اين صورت قضاى آن بر او واجب خواهد بود . در مورد عمره مسلمانان حاضر در حديبيّه نيز وضع به همين گونه است ، زيرا آنان با احرام بستن حجّ خود را آغاز كردند ، امّا به تكميل آن توفيق نيافته بودند و اينك قضاى آن بر ايشان واجب بود و به همين سبب نيز اين عمره عمرة القضاء نام گرفت .
مسلمانان به قصد عمره همراه با رسول خدا ( ص ) از مدينه بيرون آمدند و قربانيهاى خود را پيش راندند . گفتهاند كه در اين عمره در ميان قربانيها تعدادى گاو نيز وجود داشت كه پيامبر ( ص ) اجازه فرموده بود به قربانى اختصاص داده شوند .
پيامبر ( ص ) از ميقات احرام بست و تلبيه آغاز كرد و مسلمانان نيز با آن حضرت تلبيه مىگفتند . آن حضرت همچنين محمّد بن مسلمه را بر اسبها و سلاحها گماشته بود . او پيشاپيش مسلمانان اين اسبها و سلاحها را تا مر الظهران پيش برد و در آنجا با تعدادى از افراد قريش برخورد كرد و ظاهرا آنان را بيمناك و وحشت زده ساخت . آنان سلاح فراوانى را به همراه محمّد بن مسلمه و بشير بن
هامش
( 2 ) - بقره / 194 .