مدّتى مشخّص در مقابل اندكى مزد ازدواج كنيم . ابن مسعود سپس اين آيه را تلاوت كرد كه « اى كسانى كه ايمان آوردهايد آن چيزهاى پاكى را كه خداوند برايتان حلال كرده است حرام مكنيد » . « 22 »
افزون بر اين نسخى كه در فرمودههاى رسول خدا ( ص ) مشاهده مىشود ناظر به ميراث و طلاق است .
ب : دو آيه « پس در مقابل آنچه از ايشان بهرهورى كردهايد به آنان مزد دهيد » « 23 » و « اى كسانى كه ايمان آوردهايد آن چيزهاى پاكى را كه خداوند برايتان حلال كرده است حرام مكنيد » . « 24 » بر اباحهء ازدواج موقّت دلالت مىكند .
اين استدلال [ به ادّعاى مؤلّف ] هم اجمالا و هم تفصيلا باطل است . اجمالا آن كه اين نظريّات پس از عصر امامان شيعه مطرح شده است « 25 » و تفصيلا نيز آن كه :
اوّلا : آيهاى كه [ در استدلال دوّم ] بدان استدلال كردهاند در ميان احكام ازدواج صحيح و داراى آثار شرعى مىباشد و موضوع آن متعه نيست ، بلكه موضوع آن ازدواج است . چه در آيهء قبل از آن به بيان زنانى كه ازدواج با آنان حرام
هامش
( 22 ) - مائده / 87 .
( 23 ) نساء / 24 .
( 24 ) مائده / 87 .
( 25 ) - چگونه اين نظريّه را مىتوان از آن متأخّرين دانست در حالى كه حمل مفهوم آيه « فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ » بر نكاح متعه از گروهى از مفسّران صحابه و تابعين چون ابن عبّاس ، ابن مسعود ، ابى بن كعب ، قتادة ، مجاهد ، سدى ، ابن جبير ، حسن و ديگران نقل شده و مذهب امامان اهل بيت نيز همين است و از آن جمله از امام باقر ( ع ) و امام صادق ( ع ) روايت شده كه آيهء مورد اشاره ناظر به نكاح متعه است . همچنين آن گونه كه در الدرّ المنثور ، مستدرك حاكم ، صحيح ترمذى ، صحيح بخارى ، صحيح مسلم و منابعى ديگر از منابع اهل سنّت آمده نكاح متعه در زمان رسول خدا ( ص ) وجود داشته ، در زمان ابو بكر هم اجرا مىشده و تنها در زمان عمر مورد نهى قرار گرفته است . - م .