دورى مىگزينند و همان كسانى كه به اداى زكات مىپردازند ، همان كسانى كه دامن خويش را نمىگشايند مگر بر همسران خويش يا كنيزانى كه در ملكيّت آنان است كه در اين صورت آنان را سرزنشى و ملامتى نخواهد بود . هر كس جز اين راهى بجويد ، چنين كسانى ستمگر خواهند بود » . « 13 »
اين آيات دلالت روشن بر اين مطلب دارد كه همبسترى با زن جز از طريق ازدواج يا از طريق ملك يمين [ خريد كنيز ] حلال نمىشود و هر كس جز اين راهى بجويد گناهكار و ستمگر است . بنابراين كسانى كه متعه را جايز مىشمرند گناهكار و ستمگرند . « 14 »
هامش
( 13 ) - مؤمنون / 7 - 1 .
( 14 ) - پرسش ما از آقاى مؤلّف آن است كه آيا كسى كه به حلال بودن حلال خدا و رسول او تا قيامت معتقد است گناهكار و ستمگر است يا آن كه حلال خدا و حلال رسول او را حرام مىكند ستمكار و اهل گناه است و يا آن كه براى توجيه چنين اجتهاد مخالف نصّى جار و جنجال تبليغاتى به راه مىاندازد و به وسيلهء بازى با كلمات سعى مىكند اذهان را حتّى از اين دور بدارد كه حلال به نام ازدواج موقّت هم در ميان حلالهاى خداوند وجود داشته است . اكنون ما در پاسخ اظهارات مؤلّف كه بيش از استدلال به يك هوچى گرى شباهت دارد تنها دو نكته را روشن مىكنيم و از پرداختن به مباحث مفصّلى كه در اين باره شده است خوددارى مىورزيم و اين دو نكته نيز در پاسخ دو محور جنجال تبليغاتى آقاى ابو زهره است . دو محور آن بازى با كلمات يكى سعى در ناميده نشدن ازدواج موقّت به عنوان يك ازدواج و خارج كردن اين نوع رابطه از تحت روابط زناشويى مشروع و آن دو طريق انحصارى ذكر شده در قرآن است و ديگرى تلاش در اثبات اين مدّعا كه اساسا متعه در زمان رسول خدا ( ص ) حرام بوده و بنابراين ديگر بحث از اين كه متعه در زمان آن حضرت حلال بوده و عمر آن را حرام كرده يك بحث فاقد موضوع است ! امّا ما در پاسخ اين دو نكته را روشن مىسازيم و به اشاره در توضيح اين دو حقيقت بسنده مىكنيم كه اوّلا متعه يك قسم از اقسام ازدواج است و ثانيا متعه در ابتدا در زمان رسول خدا ( ص ) حلال بوده و بعدا حرام شده است . الف : متعه يك ازدواج است : در پاورقيهاى قبلى گذشت كه تمامى احكام و شرايط ازدواج دائم در ازدواج موقّت وجود دارد مگر موارد معدودى كه از اين قاعده استثنا شده است . همين اشتراك