شرح مثنوى — صفحة 403

ن 789 18 - ك 269 3 حكمت اظهار : چون به مقتضاى حديث شريف توبه كه از تركِ اولى باشد ، منسوب ساخته به آن جناب و همچنين توبه شكنى به اعتبار تعدد استغفار ، و نيز مستى جانى حقيقى موجب توبه شكستن را كه « مستحق بايد كه باشد مست حق » و آن جناب مستحق عشق حقيقى حق بود ، منسوب ساخته ، بيان سبب مستى حقيقى نموده كه سبب آن دوام دولت حقهء آن جناب است كه انقطاع ندارد . بلكه سابق هم دولت او بوده ، كه كُنْتُ نَبِيّاً وَآدَمُ بَيْنَ الماءِ وَالطَّينِ ، ( 2 ) * ( وَإِنَّ مِنْ شِيعَتِه لإِبْراهِيمَ ، 37 : 83 ( 3 ) و لَو كانَ مُوسى حَيّاً ما وَسِعَه إلَّا اتّباعى ، ( 4 ) و نَحْنُ الأوَّلوُنَ الآخِرُونَ . ( 5 ) و راز آن داناى راز را بيان مىكند كه پنهان است و آشكار است و آب حيات او جوشان است از ينبوع قلم اعلى - يوماً فيوماً - در عين آن كه جفَّ القلمُ . و بيان مىكند كه او رحمت واسعهء حق است ، كه همه را احاطه دارد و مردم خفته‌اند از درك آن . و آب حياتى و آب رحمتى است كه