أَعْمالِكُمْ وَلكِنْ يَنْظُرُ إِلى قُلُوبِكُمْ وَنِيَّاتِكُمْ . ( 1 ) [ عنوان ] : حكايت آن مداح كه از جهت ناموس شكر ممدوح مىكرد و بوى اندوه و غم اندرون او و خلاقت دلق ظاهر او مىنمود كه آن شكرها لافست و دروغ . ن 712 4 - ك 243 34 و 33 خلاقت دلق ظاهر او : و ثوب خَلِق ، يعنى جامهء كهنه .
( ( 1745 ) ) كو نشان شكر و حمد مير تو * بر سر و بر پاى بىتوفير تو
ن 712 12 - ك 243 38
بىتوفير تو : اگر به فا بخوانيم به معنى تكثير - از وفور - است . و اگر به قاف بخوانيم تبجيل و تعظيم است - از وقار .
( ( 1748 ) ) گفت من ايثار كردم آن چه داد * مير تقصيرى نكرد از اقتصاد
ن 712 15 - ك 243 39
اقتصاد : ميانه روى . و اينجا ميانهء تبذير و تقتير مراد است ، و مدح شاه است به اينكه چنان كه مقتر نبود مسرف هم نبود .
( ( 1752 ) ) صد كراهت در درون تو چو خار * كى بود انده نشان ابتشار
ن 712 19 - ك 243 41
ابتشار : بشارت .
( ( 1753 ) ) كو نشان پاك بازى اى ترش * بوى لاف كژ همىآيد خمُش
ن 713 1 - ك 244 1
ترش : كنايت است از انقباض او به حسب باطن .
گر نگردد زرع جان يك دانه صد
صحن ارض الله واسع كى بود
ن ندارد - ك 244 3
صحن ارض الله : اشارت است به كريمهء * ( يا عِبادِيَ اَلَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ أَرْضِي واسِعَةٌ فَإِيَّايَ فَاعْبُدُونِ . 29 : 56 ( 2 )
اصل ارض الله قلب عارفست
لا مكانست و ندارد فوق و پست
ن ندارد - ك 244 4
هامش
( 1 ) مسند احمد ، ج 2 ، ص 285 . .
( 2 ) قرآن كريم سورهء عنكبوت آيهء 56 . .