شرح مثنوى — صفحة 310

ن 695 16 - ك 238 23 كه خدا هم : بدان كه منّت به معنى نعمت و به معنى احسان در قرآن و ادعيهء مأثوره بسيار آمده . و از ثانى مأخوذ است « منّان » - اسم شريفِ خدا . و در كلام مولوى هم اين معنى مراد است . چه منّت به معنى تعداد منعم نِعَمِ خود را بر منعم عليه و استعظام آن ، از صفات رذيله است ، و واجب است تنزيه خدا و بندگان مقرّبش از آن . چه ، بايد متخلَّق به اخلاق الله باشند . ففي الدعاء يا مَنْ لا يَكْدُرُ عَطاياه بِالاْمْتِنانِ . ( 1 ) و قال تعالى * ( يا أَيُّهَا اَلَّذِينَ آمَنُوا لا تُبْطِلُوا صَدَقاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَاَلأَذى . 2 : 264 ( 2 ) پس منّت نوح - عليه السلام - عبارت از احسان اوست به قوم خود . و منّت كشيدن خدا جزا دادن احسان او است به قوم . به دليل قول مولوى - قدس سره - چون كه شكر منّتش گويد خدا چه شكر گفتن خدا ، جزا دادن اوست . كقول العرب شكر الله سعيك . و شكور از اسماء الله تعالى به معنى مجازى است . ديگر آن كه خدا را بندگانى مىباشد كه فانى در اويند و از كمال اتصال معنوى ، فعل و انفعال منسوب به آنها را به خود نسبت داده . مثل قوله تعالى * ( فَلَمَّا آسَفُونا اِنْتَقَمْنا . 43 : 55 ( 3 ) و مثل يا مُوسى مَرضْتُ فَلَمْ تَعُدنى . ( 4 ) پس قبول كردن بنده خدا احسان نوح را قبول كردن خدا است .