( ( 220 ) ) ور نه تسخر باشد و طنز و دها * كر را سامع ضريران راضيا
ن 636 20 - ك 219 24
طنز : طعن .
دها : عيب گرفتن . يا از داهيه است ، يعنى مصيبت .
ضرير : ذاهب البصر .
ضياء : يعنى ضياء العين .
( ( 221 ) ) يا علم باشد حيى نام وقيح * يا سياه زشت را نام صبيح
ن 636 21 - ك 219 25
صبيح : حسن الوجه .
( ( 222 ) ) طفلك نوزاد را حاجى لقب * يا لقب غازى نهى بهر نسب
ن 636 22 - ك 219 25
حاجى : لقب . چنان كه مردم مولودى را كه در عيد اضحى متولَّد شود ملقّب به حاجى كنند .
( ( 230 ) ) بىشبان دانستهاند آن ظبى را * رايگان دانستهاند آن سبى را
ن 637 8 - ك 219 29
ظبى : آهو .
رايگان : فارسى ، مفت و بىعوض و بىمشقّت بدست آمده .
سبى : اسير .
( ( 231 ) ) تا ز غمزه تير آمد بر جگر * كه منم حارس گزافه كم نگر
ن 637 9 - ك 219 30
حارس : پاسبان .
گزافه : گزاف است ، فارسى . يعنى بىهوده .
( ( 239 ) ) ليك قسم متقى زين تون صفاست * ز انكه در گرمابه است و در نقاست
ن 637 18 - ك 219 36
در نقاست : نقا ، نقاوت و پاكى .
( ( 241 ) ) اندر ايشان حرص بنهاده خدا * تا بود گرمابه گرم و بانوا
ن 637 20 - ك 219 37
نوا : فارسى ، رونق .