مدينه را ترك گويند ، امّا رسول خدا ( ص ) از آنجا كه وضعيّت اين گروه با آن گروه ديگر برابر نبود پيامبر اكرم ( ص ) به فرمان پروردگار خويش طريقهء جنگ عليه آنان را برگزيده بود ، هر چند آنان اينك از در تسليم در آمده بودند .
فرمان خداوند
481 - فرمان خداوند در اين باره بر رسول اكرم ( ص ) نازل شد كه براى جنگ با بنى قريظه روانه شود ، روايت شده است جبرئيل امين بر پيامبر پيام وحى آورد كه « اى محمّد ( ص ) ، سلاح را بر زمين نهادهاى ؟ » فرمود : « آرى » . جبرئيل گفت :
« امّا فرشتگان سلاح بر زمين ننهادهاند و خداوند به تو فرمان مىدهد كه به سوى بنى قريظه به روى » .
بدين ترتيب رسول خدا ( ص ) به فرمان پروردگار و در حالى كه منطق جنگ نيز چنين چيزى را ايجاب مىكرد و هشيارى و مراقبتى كه خداوند از رسول خود خواسته بود همين را مىطلبيد ، به سوى بنى قريظه حركت كرد .
رسول خدا ( ص ) در پاسخ فرمان خداوند مردم را به جنگ فرا خواند و در ميان مردم اعلام فرمود كه « هر كه مطيع و فرمانبردار است نماز نگزارد مگر در جوار بنى قريظه » .
پيامبر ( ص ) به هنگام حركت سپاه عبد اللّه بن ام مكتوم را بر مدينه گماشت و پرچم سپاه خود را به على بن ابى طالب ( ع ) سپرد .
على ( ع ) به سوى بنى قريظه پيش رفت و چون به نزديك دژهاى آنان رسيد سخنان زشت و ناروايى از آنان شنيد كه نشان مىداد آنان گويا هنوز نيز در گمراهى خود به سر مىبرند . على ( ع ) با شنيدن اين سخنان و از آنجا كه دوست نداشت سخنى ناروا دربارهء رسول خدا ( ص ) بشنود از نزديك آن دژها بازگشت و آنگاه رسول خدا ( ص ) خود به نزديك دژها رفت و خطاب به يهوديان فرمود : « اى ميمون زادگان ، آيا [ مشاهده مىكنيد كه ] خداوند شما را خوار و زبون ساخته و عذاب و