كرد كه مراد از اين جواز ، جواز به سبب ضرورت جنگ است و نه براى مجرّد آزار دشمن و افساد ، چرا كه دشمن اسلام ملّتى نيست كه در محاصره قرار گرفته ، بلكه دشمن تنها همان گروهى است كه براى جنگ سلاح در دست گرفته است .
احكام شرعى مقارن با غزوهء بنى نضير :
احكام غنايم
454 - غنايم بنى نضير نخستين غنايمى بود كه به صورت مجموعهء يك آبادى شامل مزارع ، نخلستانها و دژها در اختيار مسلمانان قرار مىگرفت و در همين غزوه بود كه وضعيّت زمينهايى كه بدين نحو در زير سلطهء مسلمانان قرار مىگيرد روشن شد كه آيا بايستى در ميان رزمندگان مسلمان توزيع شود يا آن كه بايد وقف مصالح عامّهء مسلمين باشد و به عبارت ديگر زمينها در اختيار صاحبان اوّليّهء آن باقى بماند بر اين مبنى كه مالك عين شمرده نشوند ، بلكه تنها در مقابل خراجى كه مىپردازند مالكان منفعت دانسته شوند - و منافع آن ملك خود آنان باشد و تنها خراج بپردازند .
فقها مىگويند از آنجا كه چنين زمينهايى عين آن ملك مسلمانان است خراجى كه از سوى اهل كتاب پرداخته مىشود در واقع به مثابهء اجارهاى براى زمينهايى است كه در اختيار آنان قرار گرفته است .
خداوند در پى راندن بنى نضير از مدينه اين آيات را در مورد غنايم اين غزوه نازل كرد كه « آنچه را از اموال آنان [ بنى نضير ] كه خداوند از آن رسول خود كرده ، [ از آن اوست و ] شما هيچ اسب و شترى در اين راه نتازانده [ و جنگى نكرده ] ايد و ليكن خداوند رسولان خود را بر آنچه بخواهد مسلّط مىسازد و خداوند بر هر كارى تواناست . آنچه خداوند از مردمان آباديها به رسول خود ارزانى داشته از آن خدا و رسول و بستگان [ پيامبر ] و يتيمان ، مساكين و در راه ماندگان است تا تنها در ميان ثروتمندان شما دست بدست نشود . آنچه پيامبر به شما داد بگيريد و آنچه شما