رسول او و بستگان و يتيمان و بينوايان و در راه ماندگان است » « 20 » . او سپس دربارهء مفاد آيه به تفصيل سخن گفت و اقسام و گروههايى را كه در اين آيه مورد اشاره قرار گرفته تشريح كرد و گفت حاصل اين اراضى در درجهء نخست از آن مهاجران و سپس از آن انصار - كه آنان را پناه دادند و ياريشان كردند - و سپس متعلّق به كسانى است كه پس از اينها مىآيند و « مىگويند پروردگارا بيامرز ما را و برادرانمان را كه در ايمان آوردن بر ما پيشى گرفتهاند » « 21 » .
پس از اين مباحث و پس از تلاوت اين آيات اختلاف از ميان رفت و اجماع مسلمانان بر اين قرار گرفت كه اين اراضى به مصداق آيهء پيش گفته از آن همهء مسلمانان و وقف مصالح عامّهء مسلمين است .
به هر حال در ماجراى بنى نضير رسول خدا ( ص ) محصولات اراضى يهوديان را در اختيار مهاجران قرار داد تا بدين وسيله مخارج آنان از دوش انصار - كه آنها را شريك اموال و خانههاى خود كرده بودند - برداشته شود . آن حضرت چيزى از اين غنايم در اختيار انصار قرار نداد مگر دو نفر از آنها به نام ابو دجانه و سهل بن حنيف كه هر دو نيازمند بودند .
بدين ترتيب رسول خدا ( ص ) غنايم بنى نضير را در ميان نيازمندان ، نزديكان و يتيمان و در راه ماندگان تقسيم كرد و پس از او نيز همين شيوه با مهاجران و انصارى كه در سالهاى بعد آمدند و نيز با تابعين در پيش گرفته شد .
احكام شرعى مقارن با غزوهء بنى نضير :
تحريم خمر
455 - آن گونه كه در سيرهء ابن اسحاق و صحاح ستّه آمده است تحريم خمر پس از غزوهء بنى نضير صورت گرفت . ظاهرا اين تحريم آخرين مرحله در تحريم
هامش
( 20 ) - حشر / 7 .
( 21 ) - همان / 10 .