برخى ديگر بر روى تنه آنهاست .
با اين حال اين مسأله در ميان فقها محلّ بحث و مورد اختلاف است كه آيا در شرايطى كه جنگ سختى ميان مسلمانان و مشركان يا مسلمانان و كفّار درگيرد ، تخريب در سرزمين دشمن و كارهايى از قبيل قطع درختان ، انهدام ساختمانها ، كشتن و از بين بردن حيوانات اهلى جايز است يا نه .
بسيارى از فقها در پاسخ اين سؤال برآنند كه چنين كارى جايز است زيرا اين آيين و مقتضاى جنگ است كه هيچ چيز را در جلو راه خود نمىگذارد و علاوه بر اين در شرايطى كه كشتن انسانها رواست چگونه براى چيزهايى كه كمارزشتر از جان انسانهاست احترامى خواهد ماند ؟
قائلان به اين نظريّه به ادلّهاى از سنّت و سيرهء رسول خدا ( ص ) در جنگهاى آن حضرت استناد مىجويند از اين قبيل كه
يك : در ماجراى بنى نضير رسول اكرم ( ص ) به تخريب خانههاى آنان فرمان [ و يا آن را اجازه ] داد ، آنگونه كه قرآن كريم در اينباره مىگويد : « خانههاى خود را با دستان خويش و با دستان مؤمنان خراب مىكنند . پس اى صاحبان بصيرت عبرت برگيريد » « 16 » .
دو : پيامبر اكرم [ در ماجراى محاصرهء طايف ] فرمان آتش زدن قصر مالك بن عوف را كه فرمانده سپاه مشركان طايف بود صادر فرمود و نيز يكى از دژهاى طايف را با منجنيق هدف قرار داد .
سه : پيامبر ( ص ) [ در همين ماجرا ] به قطع بوتههاى انگور قبيلهء ثقيف فرمان داد ، آنگونه كه در مغازى آمده است ، آنان در هنگام قطع بوتههايشان به ناله در آمدند و گفتند : « پس از قطع اينها چگونه زندگى كنيم ؟ » .
اين ادلّهء اكثريّت است كه براى جواز تخريب در شرايطى كه جنگ ميان مشركان و مسلمانان بالا گيرد و شدّت يابد و مشركان پيوسته به آن دامن زنند .
هامش
( 16 ) - حشر / 2 .