در اين گير و دار پرچمدار سپاه اسلام مصعب بن عمير به شهادت رسيد و ديگر بار پرچم در دست على ( ع ) قرار گرفت و از آن پس بر زمين نيفتاد ، امّا در اين ميان خسارت بزرگ از كشته شدن حمزه به وجود آمد .
البتّه حمزه در يك غافلگيرى و يك حيله به قتل رسيد و نه در يك رويارويى يا مبارزه ، چه هيچ كس توان كشتن مردان دلاور هاشمى را جز به مكر و حيلهاى كه از ترس و يا از خيانت مايه مىگيرد ندارد .
قبل از نبرد احد هند و كسانى ديگر از قريش به وحشى سپرده بودند كه حمزه را به قتل برساند . او بردهاى حبشى بود كه خوب نيزه مىپراند ، هر چند توان و مهارتى در شمشير زدن نداشت و اگر هم مىداشت مرد شمشير زدن در مقابل حمزه نبود .
با فرا رسيدن نبرد احد حمزه در صحنهء كارزار به پيش مىرفت و هر دلاورى كه به رويارويى او مىآمد را بر زمين مىافكند و هيچ كس به او نزديك نمىشد مگر آن كه حمزه با غرور دلاورى و با افتخار به مواضع درخشان خود در جنگ او را به ريشخند مىگرفت و بر خاك مىانداخت . در اين ميان وحشى كه آقاى او جبير بن مطعم بهاى آزادى او از بردگى را كشتن حمزه قرار داده بود در تعقيب حمزه و منتظر فرصتى براى حمله به او بود . او در پشت درختهايى كه در آنجا وجود داشت مخفى مىشد تا فرصتى مناسب براى او پيش آيد و حمزه را كه به گفتهء خود او چون شترى خشمگين قلب لشكر را مىشكافت از پاى در آورد . بالاخره اين فرصت پيش آمد و او نيزهء خود را كه ذرّهاى خطا نمىكرد پرتاب كرد .
بدين ترتيب حمزه عموى رسول خدا ( ص ) و سيّد شهيدان كشته شد ، مردى كه رسول خدا ( ص ) دربارهء او فرمود : « سيّد شهيدان حمزه و نيز مردى است كه سخن حقى در مقابل پيشواى ستمگرى ابراز دارد و بدين سبب كشته شود » .
هر چند اين كار جبير بن مطعم و هند بنت عتبه را راضى و خشنود مىساخت ، امّا هرگز اهل شرف و مردانگى را پسنديده نبود و بلكه فقط اهل پستى
خاتم النبيين ( ص ) ( خاتم پيامبران ص ) ( فارسى ) — صفحة 508
مساهمون: حسين صابري
ص٥٠٨