و با شمشيرى كه رسول خدا ( ص ) به او داده بود بر فرق مشركان مىكوبيد ، چرا كه او به پيامبر ( ص ) پيمان داده بود حق آن شمشير را ادا كند . وى آنچنان با هيبت بر فرق دشمن مىكوبيد كه گاه با يك ضربت پيكر شخص را به دو نيم مىكرد .
در اين ميان زنان مشرك نيز نقاب زده يا در چهرهء مردان به ميدان آمده بودند و به همين دليل ابو دجانه در اثناى يورش خود به ميان دشمن با زنى مواجه شد كه گفته مىشد هند همسر ابو سفيان و دختر عتبه است . امّا چون ابو دجانه اطلاع يافت كه او يك زن است شمشير خود را كه بلند كرده بود از او دور ساخت و مناسب شأن و كرامت شمشير رسول خدا ( ص ) نديد كه با آن زنى كشته شود ، هر چند عليه مسلمانان جنگيده باشد .
حمزة بن عبد المطّلب نيز با شمشير خود صفوف مشركان را مىشكافت و به ميان آنان مىزد و آنان از مقابل او مىگريختند ، چونان خرگوشانى كه از مقابل شير برمند .
در سويى ديگر پرچمدار سپاه مشركان طلحة بن ابى طلحه هماورد مىطلبيد و هيچ كس جز علىّ بن ابى طالب ( ع ) به هماوردى او نشتافت . اين تنها حملهاى از حملات على بن ابى طالب بود و پس از آن ضرباتى كوبنده از او كه مورّخان آن را « ابكار » خواندهاند ، يعنى ضرباتى كه يكى از آنها براى از پاى در آوردن دشمن كافى بود و نيازى به تكرار آن وجود نداشت .
شهادت حمزه ، خسارتى سنگين
427 - مسلمانان ابتكار عمل را در دست گرفته بودند و حالت تهاجمى داشتند و مشركان در مقابل شمشيرى كه رسول خدا ( ص ) عليه آنان و شرك بر كشيده بود و در مقابل كسانى كه خداوند جانهايشان را در مقابل بهشت از آنان خريده بود تا نبرد كنند و بكشند و كشته شوند و بالاخره در مقابل كسانى كه به زندگى دنيا دل نبسته و تنها عاشق آن چيزى بودند كه نزد خداوند بود مىگريختند .