رسول اكرم ( ص ) خود بدان رسيده بود تأييد كرد .
كعب بن اشرف يهودى
415 - هر چند مسألهء كعب بن اشرف يك مسألهء خاص شخصى است ، امّا با سير جنگهايى كه ميان مشركان مكّه و رسول خدا ( ص ) صورت مىگرفت و نيز با اقداماتى كه يهوديان ، خواه به صورت فردى و خواه به صورت گروهى ، در تضعيف روحيّهء مسلمانان و تقويت و تشويق كفّار و نيز القاى ترديد و سستى در مردم مدينه و بالاخره به راه انداختن سپاههاى جنگى در مكّه انجام مىدادند - هر چند هر جا آنان آتشى بر افروختند خداوند آن را خاموش ساخت - ارتباط دارد .
كعب بن اشرف مردى است كه در راه رسيدن به چنين هدف شومى دست به كارهاى حسّاسى مىزد و آتش جنگ عليه مؤمنان را بر مىافروخت . او خود از بنى طئ و مادرش از بنى نضير بود و چنين بر مىآيد كه وى در پيمان مسالمت يهوديان با رسول خدا ( ص ) شركت نداشت و نسبت به مؤمنان موضع مسالمتجويانه و بيطرف در پيش نگرفت ، بلكه دشمنى خود با مسلمانان را آشكار ساخت و تحت تأثير همين كينه و دشمنى به كار خود ادامه داد ، آنگونه كه اين كينهء نهفته و سلطه آن بر او خود را در اين موارد نشان مىدهد :
الف : او چون از كشته شدن مشركان در بدر اطّلاع يافت خشم خود را آشكار كرد و با عصبانيّت نسبت به مسلمانان گفت : « اگر محمّد بر اين قوم پيروز شده ، زير خاك بهتر از روى زمين است » . او بدين وسيله كينهاى را كه در دل نهفته داشت نشان داد و اينك جاى اين پرسش است كه رسول خدا ( ص ) با كسى كه كينهء خود را چنين آشكار كرده و با او پيمانى نيز ندارد چه برخوردى بايد داشته باشد .
ب : او پيامبر ( ص ) را هجو مىگفت و در اين كار زيادهروى مىكرد بىآن كه ملاحظهء هيچ حرمت و كرامتى را بكند ، بلكه او از هر قيدى و از هر فضيلتى و نيز از آن مروّت آزاد و بهسان ديگر برادران يهود خود بود كه موسى را آزار داده بودند .