مشركان همكارى كنند . همين عبد اللّه بن ابى بن سلول و همراهانش بودند كه چون رسول خدا ( ص ) بنى نضير را در دژهاى آنان محاصره كرد براى آنان پيغام فرستاد كه اگر آنان شهر را ترك گفتند ، اين گروه نيز آنان را همراهى خواهند كرد . اين منافقان براى اطمينان يهوديان حتّى به تخريب خانههاى خويش به دست خود و به دست مؤمنان پرداختند . اين منافقان به يهوديان گفتند : « پايدارى كنيد كه اگر از شهر رانده شويد ما نيز به همراهتان بيرون خواهيم آمد و هرگز در مورد شما از كسى فرمان نخواهيم برد و اگر نيز عليه شما جنگ كنند ما شما را يارى خواهيم داد » . قرآن كريم وعدههاى اين گروه به يهوديان را چنين نقل مىكند كه « آيا آن منافقان را نديدى كه به برادران كافر خود از اهل كتاب مىگويند اگر رانده شويد به همراهتان بيرون خواهيم آمد و هرگز دربارهء شما از كسى فرمان نخواهيم برد و اگر با شما جنگ كردند شما را يارى خواهيم داد . خداوند گواهى مىدهد كه اينان دروغ مىگويند و اگر اين يهوديان از شهر رانده شوند بيرون نخواهند رفت و اگر عليه آنان جنگى به پا شود آنان را يارى نخواهند كرد و حتّى اگر به آنان يارى دهند در صحنهء نبرد پشت به جبهه خواهند كرد و هرگز پيروزى نخواهند يافت شما در دلهاى آنان از خدا ترس انگيزتريد بدان سبب كه آنان مردمى نادان هستند . [ اين آيات تا آنجا ادامه مىيابد كه مى گويد ] : « . . . مثل آنان چون مثل شيطان است آنگاه كه به انسان گفت كافر شو و چون او كافر شد گفت من از تو بيزارم و من از خداوند پروردگار جهانيان بيم دارم » « 2 » .
يكى از كارهاى منافقان اوس و خزرج و يهود آن بود كه در مسجد رسول خدا ( ص ) حضور مىيافتند و بدانچه در آنجا مىگذشت گوش مىدادند و مسلمانان را به مسخره مىگرفتند و با توهّماتى كه به ميان مىآوردند و با سؤالهاى ترديد برانگيزى كه مطرح مىكردند و براى آن پاسخ مىخواستند ترديد و دودلى را به دلهاى مؤمنان مىافكندند .
هامش
( 2 ) - حشر / 16 - 11 .