انفال
395 - در جنگ بدر هم مسلمانان در خارج از سرزمين و شهر و ديار خود و البتّه در نزديكى آن و هم مشركان در خارج از شهر و دور از خانه و كاشانهء خود وارد جنگ شدند و آن شكست سخت دامنگير مشركان شد و آنان پس از پايان نبرد ، فرار را برگزيدند و به هيچ چيز جز آنچه بر توانايى آنان براى بازگشت به شهر خويش مىافزود توجهى نداشتند و به همين مقدار راضى و خشنود بودند كه همه يا حتى برخى از آنان بسلامت به خانههاى خود برگردند .
در نتيجهء چنين فرارى مسلمانان به غنايمى دست مىيافتند . اين نخستين غنيمتى بود كه مسلمانان در طىّ يك جنگ به دست آوردند چرا كه اين نبرد نخستين جنگ كامل ميان مسلمانان و مشركان بود كه اين غنايم از آن بر جاى ماند ، هر چند آن كاروانى كه مسلمانان در پى آن بودند به دست آنان نيفتاد .
پس از به دست آوردن اين غنيمتها از سوى مسلمانان رزمندگان مسلمان دربارهء كيفيّت تقسيم اين انفال - كه همان غنيمتهاى تقسيم ناشده است - با يكديگر اختلاف كردند و از آنجا كه از نحوهء تقسيم آن اطّلاع نداشتند آنان كه عدالتخواه بودند در اين مورد سؤال كردند و ديگرانى كه عدالتخواه نبودند گمان داشتند كه اين انفال از آن كسانى است كه آن را در اختيار گرفتهاند .
اين مسأله از آنجا ناشى مىشد كه مجاهدان سه دسته بودند : دستهاى چون على ( ع ) و حمزه كه رودرروى دشمن قرار گرفته و نبرد كرده بودند ، دستهاى كه در پى اين پيشتازان حركت مىكردند و همينان غنايم را جمعآورى كردند و در اختيار گرفتند و بالاخره گروهى كه حراست از جايگاه رسول خدا ( ص ) را بر عهده داشتند .
عبادة بن صامت كه خود از بدريهاست مىگويد :
« با رسول خدا ( ص ) به قصد بدر بيرون آمديم و من نيز شاهد نبرد بدر