جنگ پيامبر يا نبرد براى فضيلت
352 - در سريّههايى كه رسول خدا ( ص ) اعزام فرمود هيچ نبردى در نگرفت و بلكه در همه موارد دو گروه بدون هيچگونه درگيرى و به صورت مسالمتآميز از يكديگر جدا شدند و تنها در يك مورد در سريّه عبيدة بن حارث سعد بن ابى وقّاص به سوى دشمن تير انداخت .
اين سريّهها هر چند به جنگ و درگيريى نينجاميد ، امّا فوايدى را در برداشت ، زيرا دستكم سه نكته را به قريش آموخت يا سه احساس را در آنان به وجود آورد :
يك : اين كه اسلام به قدرت و نيرويى دست يافته و بنابراين ناگزير يا بايد به پذيرش آن بشتابند تا آخرين گروندگان به آن نباشند يا آن كه ديرى نخواهد پاييد كه قصاص و پاسخ متقابل ستمى كه بر مؤمنان روا داشته بودند بر آنان فرا رسد .
دو : اين كه قدرت اسلام به زودى مؤمنانى را كه هنوز مشركان بدانان آزار وارد مىآورند و براى برگرداندن آنها از اين تلاش مىكنند از چنگال آنان نجات خواهد داد ، آنسان كه قرآن كريم از اين حقيقت سخن گفته است .
سه : اين كه به زودى محمّد ( ص ) با نيروى حق آنان را در تنگنا قرار خواهد داد ، آنسان كه آنان وى را در مشكل قرار دادند و اصحاب مستضعف و بىپناه او را در مكّه در تنگنا قرار دادند و آنان را از سرزمين خويش و از خانه و كاشانهء خود بيرون راندند و اموال آنها را مصادره كردند .
بنابراين سريههاى مسلمانان در نخستين سال پس از هجرت اعلام اين حقيقت بود كه خداوند اسلام را از قدرت و غلبهاى برخوردار ساخته تا به وسيلهء آن مشركان را تا زمانى كه با آنها سر جنگ دارند و به قدرت اسلام سر تسليم فرود نمىآورند بترساند .
غزوات رسول خدا نيز در مرحلهء نخست - يعنى غزوات ابواء ، عشيره ،