تعديل او بتفصيل سخن گفتهايم » « 10 » .
350 - علاوه بر مسألهء ترتيب زمانى اين سريّهها و بررسى روايات در اين باره ، مسألهء ديگرى نيز وجود دارد كه قابل توجّه است و آن مسأله عبارت است از مقدار التزام و تعّهد محافظان كاروانهاى قريش در اعتقادات خود ، زيرا گروهى از كسانى كه حفاظت از اين كاروانها را بر عهده مىگرفتند از مؤمنانى بودند كه عقيدهء خويش را پنهان مىداشتند به همراه كاروانهاى قريش از شهر بيرون مىآمدند تا شايد در طىّ راه موقعيتى براى پيوستن به مؤمنان بيابند و فرصتى را كه براى هجرت با خروج رسول خدا ( ص ) از مكه از دست دادهاند جبران كنند و ديگربار خود را به مسلمانان برسانند .
به همين سبب در جريان سريّهء عبيدة بن حارث كه بدون هيچگونه جنگى ميان طرفين خاتمه يافت ، دو نفر از آن كاروان گريختند و به مسلمانان پيوستند :
ابن عمرو بهرانى همپيمان بنى زهره و عتبة بن غزوان بن جابر مازنى همپيمان بنى نوفل بن عبد مناف . اين هر دو مسلمان بودند ، امّا از طريق قرار گرفتن در جمع كافران - براى محفوظ ماندن از آزار و اذيّت - خود را به مسلمانان رساندند .
پيامبر ( ص ) روانهء جهاد مىشود
351 - آنسان كه از اين پيش اشاره كرديم با نزول آيات سورهء حج به رسول خدا ( ص ) اجازهء نبرد داده شد . در اين هنگام آن حضرت خود را آماده نبرد ساخت و به اعزام سريّههاى پىدرپى پرداخت و پس از اين سريّهها بود كه « غزوات » آغاز شد .
در اصطلاح مورّخان سيرهء نبوى ( ص ) اصطلاح سريّه به گروههايى متشكّل از تعدادى از مؤمنان خواه كم و خواه زياد و اغلب كم اطلاق مىشود كه براى رويارويى با مشركان اعزام مىشدند و رسول خدا ( ص ) خود به همراه آنان
هامش
( 10 ) - البداية و النهاية ، ج 3 ، ص 234 و 235 .