جعفر بن ابى طالب مشهور به ذو الجناحين آن روز در حبشه بود با معاذ بن جبل از خاندان بنى سلمه برادر شد و ابو بكر نيز با خارجة بن زهير پيمان برادرى بست » « 23 » .
ابن اسحاق در ادامه از ديگر مسلمانانى كه دو به دو با يكديگر برادر شدند نام مىبرد و از جمله يادآور مىشود كه بلال مؤذّن رسول خدا ( ص ) با ابو رويحه برادر شد .
برادرى ميان اين دو تن - همانند ديگر برادريهايى كه رسول خدا ( ص ) برقرار ساخت - ادامه يافت و هرگز قطع نشد . حتّى زمانى كه عمر بن خطّاب ديوانى براى دريافت بيت المال ترتيب داد و نام افراد را در آن ثبت كرد از بلال كه به شام رفته و در آنجا براى جهاد در راه خدا اقامت گزيده بود پرسيد « سهم خود از بيت المال را به چه كس وامىگذارى ؟ » او در پاسخ گفت : « به ابو رويحه كه هرگز از او جدا نخواهم شد ، به سبب آن پيمان برادرى كه رسول خدا ( ص ) ميان من و او برقرار فرمود » .
بدين ترتيب عمر سهميهء او را به سهميهء ابو رويحه ضميمه كرد .
ابن قيّم جوزى از كسانى است كه منكر مؤاخات ميان رسول خدا ( ص ) و على ( ع ) شده و تنها به ذكر اين نكته پرداخته است كه « پيامبر ( ص ) ميان مهاجرين و انصار برادرى برقرار كرد » .
او همچنين آنچه را ما از ابن اسحاق نقل كرديم از او نقل كرده و پس از آن اينگونه اظهارنظر مىكند :
گفته شده است پيامبر مؤاخات دوّمى ميان مهاجران با همديگر برقرار فرمود و در اينبار على را به برادرى خويش گرفت . اين در حالى است كه تنها مؤاخات نخست ميان مهاجر و انصار ثابت شده است و [ از ديگر سوى ] مهاجران با برخوردارى از اخوّت اسلامى و برادرى ناشى از همشهرى بودن و نيز قرابت خانوادگى از عقد مؤاخات [ در مدينه ] با همديگر بىنياز بودند بر خلاف مهاجرين با انصار كه به چنين عقدى نياز داشتند . [ علاوه بر اين ] اگر پيامبر ( ص ) ميان مهاجران با همديگر برادرى برقرار مىكرد سزاوارترين مردم به اخوّت او
هامش
( 23 ) - البداية و النهاية ، ج 3 ، ص 226 .