اى موسى ، ما هرگز تا زمانى كه آن ستمگران در آنجا هستند به آن سرزمين وارد نخواهيم شد . تو و خدايت برويد و بجنگيد كه ما در اينجا مىمانيم . موسى گفت پروردگارا به من جز خود و برادرم را ندارم . ميان ما و مردمان فاسق جدايى افكن .
خداوند فرمود : اين سرزمين به مدت چهل سال بر آنان حرام شد تا در اين مدت در زمين سرگردان باشند . تو نيز بر مردم فاسق دريغ مخور » « 27 » .
چنين روحيّهاى در آن مردم ، ناشى از تحميل ذلت و خوارى به آنان از سوى فرعون بود و پس از اين نافرمانى ، خداوند چهل سال سرگردانى در بيابان را برايشان تقدير فرمود تا ديگر بار بر قدرتمندى و سختى تربيت شوند و بدان خو گيرند و پس از آن نسلى نصرت طلب پديد آيند .
اگر سرزمين خاور نزديك را به سوى خاور دور ترك گوييم خواهيم ديد كه در آنجا نيز نظام طبقاتى غرور مردم را درهم شكسته و ملّت را به تسليم و ذلّت پذيرى كشانده بود .
بنابراين هيچ جايگاهى براى دعوت به حق و عزّت و آزادگى جز سرزمين عرب باقى نمانده بود .
مكّهء مكرّمه
38 - زيرة العرب خاستگاه رسالات نخستين بود . همچنين ابراهيم خليل الله ، پس از گشت و گذار ميان عراق و سرزمين كنعان ، به سرزمين عرب پناه آورد و در آنجا ، بيت الله را بنا نهاد . او در برابر دعوتش به يگانهپرستى ، پاسخهاى مثبتى را در اين منطقه يافت و خانهاى را بنا نهاد كه خداوند دربارهء آن مىفرمايد : « نخستين خانهاى كه به نام خدا براى مردم بنيانگذارى شده ، خانهاى است كه در مكّه مباركه و جايگاه هدايت جهانيان مىباشد و در آن ، آياتى روشن و مقام ابراهيم قرار دارد و
هامش
( 27 ) - مائده / 26 - 21 .