پايدارى پيامبر ( ص )
255 - پيامبر ( ص ) اين پيام را در دلهاى مؤمنان مىافكند كه ايمان مستلزم تحمل سختيها و مشقتهاست و بهايى كه بايد براى پاداش اخروى داده شود تحمل همهء چيزهايى است كه حق آن را در اين دنيا ايجاب مىكند . او همچنين اين پيام را به آنان مىداد كه خداوند ياور بندگان مؤمن خويش است ، البتّه پس از آنكه ايمان آنان را بيازمايد و صبر و پايدارى آنان محرز شود .
بخارى از خباب بن ارت روايت كرده است كه گفت : « در زمانى كه سختيهاى فراوانى را از ناحيهء مشركان ديده بوديم ، در حالى كه رسول خدا ( ص ) در سايهء كعبه مشرّفه بالشى از پشم سياه زير سر داشت ، به حضور وى رسيدم و گفتم :
« آيا از خداوند نمىخواهى كه مشركان را نابود سازد ؟ » پس آن حضرت در حالى كه صورتش سرخ شده بود نشست و فرمود : « كسانى پيش از شما بودند كه با شانههايى از آهن همه گوشت و پوست آنان تا استخوان برداشته مىشد ، امّا اين كار آنان را از دين خود باز نمىداشت و اره بر فرق سر آنان گذاشته و سر آنان به دو نيم مىشد ، امّا اين نيز آنان را از دين خود روى گردان نمىساخت . اين ماجرا فرجام خوشى خواهد يافت تا آنجا كه راكبى از صنعاء تا حضر موت بتازد و در طىّ اين راه طولانى از هيچچيز بيم نداشته باشد مگر آنكه از خداوند بترسد . . . ، امّا شما شتاب مىكنيد » .
مؤمنان از سوزندگى و گرماى ريگزارهاى مكّه به رسول خدا ( ص ) شكايت آوردند و از پيروزى جويا شدند ، امّا پيامبر ( ص ) آنان را به صبر و پايدارى فرا خواند كه هيچ ايمانى بىپايدارى و بدون صبر ايمان نيست . گويا رسول خدا ( ص ) آن مؤمنان را از همان حقايقى آگاه مىساخت كه قرآن كريم پس از آن متذكّر آنها گرديد ، حقايقى از اين قبيل كه بهشت پاداش صبر و پايدارى است و ناگزير آزمايش و امتحانى صورت گيرد : « آيا گمان كردهايد كه به بهشت در خواهيد آمد بىآنكه