نيكوكار پاداش نيكى خود را و بدكار جزاى بدكارى خويش را مىبيند و آنجا بهشتى جاويد است و دوزخى پايدار . اين در حالى بود كه پيامبر ( ص ) پس از آنكه خداوند او را به ابلاغ رسالت مأمور ساخت و وى در انذار قوم خود به خطبه ايستاد ، با آگاهى از اين كه آن مردم از حيات آخرت غافلند ، در خطبهء خود اين امر را مورد تأكيد قرار داد و فرمود : « سوگند به خداوند ، آنسان كه مىخوابيد ، مىميريد و آنسان كه بيدار مىشويد ، برانگيخته خواهيد شد و در مقابل نيكى خود نيكى و در برابر بدى خود بدى پاداش خواهيد يافت و فرجام شما ، يا بهشتى است جاويد و يا دوزخى ابدى و شما نخستين كسانى هستيد كه آنان را نسبت به عذاب سختى كه در مقابل ديدگان من است ، هشدار مىدهم » .
مشركان عرب مردمى مادّى بودند كه جز به آنچه محسوس بود ايمان نداشتند . آنان خدا را مىشناختند ، امّا چون او از ديدگان آنها نهان بود ، او را مورد پرستش قرار نمىدادند و بلكه به جاى آن ، سنگهايى را مىآراستند تا به پرستش آنها بپردازند .
بدينترتيب همهء آنچه رسول خدا ( ص ) آنان را بدان فرا مىخواند براى آنان نامأنوس و ناآشنا بود و طبيعى است كه هركس بىآنكه دليلى به او عرضه شود يا اگر دليلى عرضه شده آن را بفهمد با امرى شگفتآور و ناآشنا مواجه شود ، آن را انكار مىكند و بلكه بىهيچ دليلى به محكوم كردن آن مىپردازد . خداوند در مورد انكار سراى آخرت و آنچه در آنجاست از سوى اين مردم چنين مىفرمايد : « اگر شگفت مىكنى ، شگفت گفتهء آنان است كه : آيا در آن هنگام كه خاك باشيم ، ما در خلقتى ديگر خواهيم بود . آن مردم كسانى هستند كه به خداى خويش كافر شدهاند و همانانند كه زنجيرهايى در گردنهاشان و همانان اصحاب آتش و آنان در آن آتش جاودانند » « 48 » .
در جايى ديگر درباره شگفتى آنان از خلقتى دوباره مىفرمايد : « او براى ما
هامش
( 48 ) - رعد / 5 .