گويا در آيات پيش دعوت به همراهى با كسانى كه از شهوات دورى گزيده و به خداوند روى مىآورند و نيز به پرهيز از در آميختن با كسانى است كه در شهوات غوطهورند ، آنسان كه مىفرمايد : « خويش را با آنان كه صبحگاهان و شامگاهان پروردگار خود را مىخوانند و روى و رضاى او را مىجويند شكيبادار » « 55 » . چنين دعوتى بدان سبب است كه همنشينى با كسانى كه در هر آمد و شد و در هر صبح و شام خويش روى به خداوند دارند ، مفهوم دورى گزيدن از حرام و روى آوردن به خداوند را در روان انسان ، سختتر مىسازد .
ما پس از بعثت رسول خدا ( ص ) شاهد آنيم كه هرچه توانايى مالى آن حضرت فزونى مىيابد ، هرچه حوزهء سلطنت و قدرت او وسيعتر مىشود ، هر چه وظايف او گستردهتر مىگردد و هرچه بيشتر به رويارويى با سختيها و گرفتاريها مىپردازد ، زهد و بىرغبتى او به دنيا فزونتر مىگردد و اين بدان سبب است كه او تحمّل گرفتاريها و سختيهاى نبرد را سرآغازى بر تربيت نفس و واداشتن آن به ترك لذّتها و يا دادن چنين توانى به آن مىدانست . او امّت خويش را با زبان گفتار به اين مهم فرا نمىخواند ، بلكه با زبان كردار دعوتشان مىكرد و اين زبان براى چنين مهمّى سودمندتر و كارآتر بود ، چرا كه هيچ درست نيست دعوت به ساده زيستن از ناحيهء كسى صورت پذيرد كه خود غرق در ناز و نعمت است ، چه ، چنين كسى وضعيّت و كردارش ادّعا و گفتارش را نقض خواهد كرد و ديگر نه به گفتار او گوش مىسپارند و نه سخنى از او پذيرفته خواهد شد .
145 - پيامبر ( ص ) قبل از هجرت بار زندگى مؤمنان ناتوان و محروم را بر دوش مىكشيد و هر در آمدى كه از طريق تجارت بر روى سرمايهء خديجه به دست مىآورد در راه تأمين مؤمنان محروم كه نخستين پيروان او بودند به مصرف مىرساند ، آن هم در زمانى كه مشركان از سير كردن محرومان و بويژه محرومان
هامش
( 55 ) - كهف / 28 .