او پيوسته روى حصير مىخوابيد تا آنجا كه بدن وى را آزرده مىساخت . در همين باره از ابن مسعود روايت شده است كه گفت : « رسول خدا ( ص ) پيوسته بر حصير خوابيد و آن حصير پوست او را آزرده ساخت . پس من دستى بر آن موضع آزرده كشيدم و گفتم : « آيا اجازه نمىدهيد برايتان چيزى پهن كنيم كه شما را اندكى محفوظ بدارد و بر آن بخوابيد ؟ » در پاسخ فرمود : « مرا به دنيا چكار ؟ مثل من و دنيا جز مثال آن سوارى نيست كه لختى در زير سايهء درختى بياسايد و سپس آن سايه را ترك گويد و در پى كار خود رود » .
پيامبر ( ص ) بالشى از ليف خرما داشت . يك بار كه آن حضرت سر بر چنين بالشى نهاده بود عمر بن خطاب ايشان را ديد . پس گريست . رسول خدا ( ص ) كه چنين ديد از او پرسيد : « اى عمر چرا گريه مىكنى ؟ » او پاسخ داد : « چرا گريه نكنم با آنكه مىبينم كسرى و قيصر در آن وضعيّتى كه دارند در دنيا زندگى مىگذرانند و تو در اين حالت كه شاهد آنم ؟ » امّا پيامبر ( ص ) فرمود : « اى عمر آيا خشنود نيستى كه دنيا از آنان و آخرت از آن ما باشد ؟ » عمر گفت : « چرا » . فرمود : « چنين است » .
قوت زاهد
146 - در صحيح بخارى و صحيح مسلم آمده است كه رسول خدا ( ص ) فرمود : « پروردگارا روزى آل محمد را به قدر كفايت قرار ده » . اين دعاى محمّد ( ص ) به درگاه خداى خويش است و ما نمىدانيم آيا مراد از اين دعا آن است كه وى از خداوند مىخواهد براى آل محمد روزيى فراهم آورد يا آنكه از خدا مىخواهد تنها به قدر كفايت به آنان روزى دهد و آنان را نيز بر تحمّل آن توانا سازد تا بتوانند بر چنان قوت اندكى صبر كنند ، بدان خشنود باشند و چنان قناعتى در پيش گيرند كه آنان را از هرچيز ديگر غنى و بىنياز سازد .
البتّه در پاسخ مىتوان چنين گفت كه دعاى رسول خدا ( ص ) هر دو جنبهء فوق را در بر دارد و برآورده شدن آن با دو امر ممكن است : هم با فراهم ساختن