رسول خدا ( ص ) قبل از بعثت براى ما شناخته نشده است ، در پاسخ خواهيم گفت : « بزرگواران پنهانى انفاق مىكنند و نه در آشكار . از ديگر سوى ، اين نظريّهء كلّى و مسلّم كه او انفاقهاى فراوان داشت به دو دليل براى ما ثابت مىشود :
الف : اين گفتهء امّ المؤمنين خديجه به رسول خدا ( ص ) كه با روحى آكنده از اطمينان و آرامش به آن حضرت مىگويد : « تو بار زندگى ناتوانان را بر دوش مىكشى ، به نيكى پذيراى ميهمان مىشوى ، گرفتاران را در مقابل سختيهاى روزگار يارى مىدهى و فرياد خواهان را دادرس مىشوى » .
اينك با توجّه به اطمينان به گفتههاى خديجه ، همين سخن ما را براى بيان آن نظر اجمالى كفايت خواهد كرد .
ب : با آنكه او در تجارت خود مردى درستكار بود و احتمال ورشكستگى وى وجود ندارد و با آنكه او بىعلاقه به تجمّلات بود و بدين نحو احتمال مصرف اموال وى در اين راه نيز نمىرود و با آنكه درآمدى فراوان داشت و اجرت فراوانى از سوى خديجه به خاطر كار كردن روى سرمايههاى او به دست مىآورد ، هيچ اثرى از اين كه آن حضرت ذخيره و اندوختهاى از ثروت داشت وجود ندارد و به همين سبب است كه مىگوييم آن ثروت فراوان بايد در راه انفاقهايى آنچه خديجه بدان اشاره دارد به مصرف رسيده باشد .
بدينترتيب روشن مىشود كه زهد رسول خدا قبل از بعثت همان زهد وى در دوران پس از بعثت بود ؛ يعنى به دست آوردن حلال ، نه براى آنكه ذخيره و روى هم انباشته شود ، بلكه براى آنكه در راه مكارم اخلاقى و كمك به ضعفا و ناتوانان مورد استفاده قرار گيرد . بنابراين ، رسول خدا ( ص ) در پى ثروت برمىآيد براى آن كه به ديگران دهد و ثروت خويش را فزونى مىبخشد تا ديگران را سير كند . او حتّى براى خود و خانوادهء خويش جز اندكى به حدّ ميانه بىآنكه تنگدستى مشهود و يا محروميّت آشكارى در بين باشد خرج نمىكند ، بلكه ثروت حلال به دست مىآورد و تنها به كمترين مقدار ممكن بسنده مىكند و البتّه خود را از آنچه حلال و پاكيزه
خاتم النبيين ( ص ) ( خاتم پيامبران ص ) ( فارسى ) — صفحة 416
مساهمون: حسين صابري
ص٤١٦