نمىخواست .
براى او دورى گزيدن از مردم خلوت انسى را فراهم مىآورد كه در آن به پرستش خداوند مىپرداخت ، آنچنان كه راويان نيز آوردهاند كه « او در شبهاى « ذوات العدد » « 44 » در غار حرّاء به عبادت مىنشست » . وى پيوسته بر اين خلوت انس و عبادت خويش مىافزود ، آنسان كه راويان مىگويند : « وى در هر سال يك ماه را در غار حرّاء به عبادت مىپرداخت تا آنكه در زمانى كه در غار حرّاء در خلوت انس با خداوند بود بعثت پيش آمد » .
همانگونه كه پيش از اين آوردهايم ، او براى اقامت در حرّاء توشه برمىداشت و يك ماه را در آن غار به عبادت و ذكر خدا مشغول مىشد .
دانشمندان اين مسأله را مورد بحث قرار دادهاند كه او چه شيوهاى براى پرستش خداوند داشت و آيا بر آيينى از آيينهاى آسمانى قبل از خود بود يا نه . در همين باره ابن كثير در البداية و النهاية مىگويد :
« دانشمندان دربارهء شيوه تعبّد او قبل از بعثت اختلاف دارند كه آيا او بر شريعت و آيينى بود يا نه و اگر بر آيينى بود آن آيين چيست . در همين خصوص گفته شده است بر آيين نوح و نيز گفته شده بر آيين ابراهيم بود كه همين نيز احتمالى قويتر است . همچنين گفته شده او بر آيين موسى بود و نيز چنين اظهار شده كه وى آنچه را از نظر وى برايش ثابت شده بود كه آيينى آسمانى است از آن پيروى مىكرد و آن را مورد عمل قرار مىداد » « 45 » .
اين سخن ابن كثير در اين باره است و قبل از آنكه آن را با همهء اقوال مختلفى كه ميان پيروى حضرت محمّد از آيين نوح ، ابراهيم و موسى وجود دارد مورد پذيرش قرار دهيم تذكّر دو نكته را لازم مىدانيم :
هامش
( 44 ) - مراد از اين شبها شبهاى دهه آخر ماه رمضان است كه رسول خدا ( ص ) در آنها به اعتكاف مىپرداخت . ر ك : عزه ( روزه محمّد ) ، سيرة الرسول ، ج 1 ، ص 31 - م .
( 45 ) - البداية و النهاية ، ج 3 ، ص 6 .