ناشى از تأمّل و تدّبر به برخى از بخشهاى آن آيين پى برده بود . ما همچنين اين احتمال را بسيار دور از واقعيّت مىدانيم كه او شيوهء پرستش خود را از تورات و انجيل گرفته باشد ، چرا كه او از اين دو كتاب آگاهيى نداشت .
پرستشگرى رسول خدا : پس از بعثت
141 - آنچه گذشت تصويرى صادقانه و يا نزديك به واقعيّت از عبادت رسول خدا ( ص ) قبل از بعثت بود كه گوياى آن است كه او براى خدا بپاخاست و تنها در پى كسب خشنودى او بود . وى اگر چه آيين ابراهيم را به صورت كامل در نيافته ، امّا آن مقدار از آن شناخته بود كه بدان وسيله خدا را پرستش كند و خشنودى او را بجويد . همچنين قلب او صاف و نورانيّت يافته بود و به همين سبب نيز چيزهايى درك كرد و دلش آكنده از اخلاص و در نتيجه پذيراى الهام خداوند شده بود . وى همچنين مىدانست كه آيين ابراهيم مقتضاى فطرت سالم و آيينى مبتنى بر راستى و يگانهپرستى و پرهيز از سختگيرى است و به همين دليل نيز آن را اختيار كرد و راهى را كه آن شريعت بدان فرا مىخواند در پيش گرفت .
بنابراين عبادتى كه او را به سوى خداوند سوق مىداد در دل و روان او و در هستى و وجود او ريشه داشت و اين قبل از آن بود كه كتابى هدايتگر بر او نازل شود ، همان كتابى كه پس از نزول حيرت و سرگردانى او را از ميان برد ، راهها را برايش روشن ساخت و جزئيات و احكام دين را به تفصيل بيان داشت . بىترديد او پس از نزول كتاب الهى بيش از پيش راه يافته شد و عبادتى كه وى در جاهليّت بدان مىپرداخت چون بذرى مناسب در قلب او جاى گرفته بود كه اينك رشد مىكرد ، زيرا آن بذر بدان سبب كه در سرزمينى خرّم و پاك و با طراوت ، بىآنكه آبيارى و تربيت شود ، پيش از بعثت رشد كرده و ثمر بخشيده بود و اينك كه با بعثت محمّدى اين بذر به ثمر نشسته آبيارى و تربيت مىشد رشد و بالندگى بيشترى مىيافت و در قلبى پر درك شكوفه به بار مىآورد .