او ثروت خويش را در راه خدا انفاق مىكرد و مردم را نيز به اين مهم تشويق مىنمود . او در كرم و بخشش خود بر خداوند در اينكه رزق و روزى خواهد رساند اعتماد فراوان داشت ؛ چه ، اوست كه به بلال مىفرمايد : « اى بلال انفاق كن و از پروردگار عرش از تنگدستى بيممدار » . نيز مىفرمايد : « هيچ روزى صبح نمىشود مگر آنكه دو فرشته هستند كه يكى مىگويد : پروردگارا به آنكه انفاق مىكند ثروتى جايگزين ده و ديگرى مىگويد : پروردگارا به آنكه انفاق نمىكند كاستى و نقصانى در ثروتش برسان » .
اين كرم و بخشش رسول خدا ( ص ) تنها به دوران پس از بعثت اختصاص نداشت ، بلكه پيش از آن نيز بود . ابن كثير در البداية و النهاية در اين باره مىگويد :
« او قبل از بعثت و پس از آن ، پناهگاه فقيران ، بيوه زنان ، يتيمان ، ناتوانان و مساكين بود » « 32 » .
اينك شايسته است اين نكته را نيز يادآور شويم كه سخاوت و بخشندگى رسول خدا ( ص ) بخشندگى آن كسى نيست كه از مال و ثروت روى برمىتابد و در طلب آن برنمىآيد و يا بخشندگى آنكس نيست كه خود را از همه اسباب زندگى مادّى مىبرّد و رهبانّيت اختيار مىكند ، چرا كه پيامبر ( ص ) مال و ثروتى را كه به سراغ او مىآمد رها نمىكرد و بلكه از راههاى حلال و بدور از ناپاكيها در طلب آن برمىآمد ، امّا تنها براى آنكه اين مال و ثروت بر روى دستان او بگذرد و به ضعيفان ، يتيمان ، بيوه زنان و مساكين برسد . بنابراين دستان رسول خدا ( ص ) در اينجا پلى است كه اين مال و ثروت آن را به سوى نيازمندانش پشت سر مىگذارد .
او مردى تجارت پيشه بود كه از اين راه براى خود و براى همسر پاكدامن و امين خويش درآمد كسب مىكرد و بفراوانى آن را به وى ارزانى مىداشت . او در اين راه همهء تجارب تجارى خود را كه از محيط تجارى مكّه كسب كرده بود به كار
هامش
( 32 ) - البداية و النهاية ، ج 6 ، ص 43 .