مىگرفت ، امّا او هرگز اين كار را براى آسايش خود يا همسرش انجام نمىداد ، بلكه براى آن دست به كار كسب درآمد مىشد تا خود و همسرش ثروت پاك و حلال آنان را در اختيار فقيران و ضعيفان قرار دهند .
دربارهء عيسى ( ع ) گفتهاند كه به مال و ثروت بىاعتنا و زاهد و پارسا بود و براى كسب آن هيچكار و تلاشى مبذول نمىداشت ، امّا رسول خدا ( ص ) به سان ديگر مردمان و در ميان آنان زندگى مىكرد و از همان آغاز زندگى خويش به كار و تلاش و تجارت مىپرداخت تا ثروتى به دست آورد و حاصل دسترنج خود را به ناتوانان انفاق كند . به ديگر بيان او خود را به عنوان يك كارگر به كار وا داشته بود تا در خدمت ديگران باشد .
هر يك از اين دو شيوه فضيلت است ، امّا زهد محمّد ( ص ) زهدى مثبت و ايجابى است ، چه اين كه وى از راههاى حلال به كسب درآمد و ثروت مىپردازد و چنين كار و تلاشى براى كسب در آمد دربر دارندهء منافعى براى همگان است ، زيرا اين كار و پيشه يا كشاورزى است كه خوراك انسان را تأمين مىكند ، يا كار و تلاشى صنعتى كه بر ثروت عمومى مىافزايد و يا تجارت و پيشهورى كه از طريق آن خيرات و بركات زمين را كه در سرزمين بر مىجوشد به سرزمينى ديگر انتقال مىدهد و هر يك از اينها كه باشد منافعى فراگير دارد . علاوه بر اين ، درآمدى كه از راه كار و تلاش به دست مىآيد تنها در دستان تلاشگر سخاوتمند باقى نمىماند ، بلكه به سوى ديگران نيز سرازير مىشود . بدينوصف چنين زهدى زهدى مثبت و دربر دارندهء كار و تلاشى مفيد براى جامعه است .
مهربانى و مهرورزى
135 - رسول خدا ( ص ) به دو صفت رحمت و رأفت كه مفهومى نزديك به همديگر دارند ستوده شده است ، آنجا كه قرآن كريم مىفرمايد : « شما را پيامبرى آمده است از خودتان كه رنج بردن شما بر او گران و سنگين و وى نسبت به