و مادر او را زنده سازد . خداوند نيز آن دو را زنده كرد و به او ايمان آوردند » . . .
البتّه اين حديث ، به صورت جدى ، حديثى منكر « 28 » است ، هر چند وقوع چنين رخدادى كه اين حديث از آن حكايت دارد با توجّه به قدرت او امرى ممكن مىباشد . امّا آنچه در حديث صحيح ثابت شده با مفاد اين حديث تعارض دارد » « 29 » .
نظر نهايى و آنچه ما پس از مراجعه به اخبارى كه در اين خصوص آمده اين است كه پدر و مادر محمّد ( ص ) در دوران فترت پيامبرى و پيامبران مىزيستند و در عين حال ، به هدايت و اخلاق شايستهاى كه شريعت فرزند آنان بدان فرا خواند ، بسيار نزديك بودند . ما بر اين عقيدهايم كه پس از مراجعه به آيات قرآن و احاديث صحيح در خواهيم يافت كه اين دو نمىتوانند از دوزخيان باشند و مادر مجاهد و صبور رسول خدا ( ص ) كه مهر و محبّتى فراوان به فرزند خود داشت و نيز پدر او عبد اللّه از آتش دورند ؛ چرا كه ما هيچ دليلى بر استحقاق آن دو براى عذاب دوزخ نداريم و بلكه ادلّه حاكى از لزوم و وجوب ستايش اين دو است .
هر چند محبّت رسول خدا ( ص ) آرمان و آرزوى ماست ، امّا ما به حكم اين محبّت به چنين نتيجهاى نرسيدهايم ، بلكه به حكم عقل و منطق ، قانون راستين هستى ، ادلّهء شرعى مستحكم و اهداف و مقاصد شريعت چنين عقيدهاى يافتهايم .
در دامان عبد المطّلب
89 - بر كه امّ ايمن ، آن كنيز حبشى به مكّه بازگشت و آن نوباوهء پاك و وارسته را كه اينك به ششمين سال عمر پر بركت و سرتاسر خير و كردار نيك خود رسيده
هامش
( 28 ) - حديث منكر حديثى است كه فقط يك نفر آن را نقل كرده و مخالف مشهور باشد . گاهى از چنين حديثى به مردود و متروك نيز تعبير شده و آن وقتى است كه راوى متهم به كذب باشد . ر . ك . شانهچى ، دراية الحديث ، ص 69 . م .
( 29 ) - ر . ك . البداية و النهاية ، ج 2 ، ص 281 .