مىكند ؛ چرا كه ، بنا به آنچه در اخبار مورّخان و اظهارات محقّقان و نويسندگان گذشته آمده ، فاران - كه ميان آنجا تا ايله سه شبانه روز راهپيمايى فاصله است - در مكّه يا مجاورت آن قرار داشته است .
جماعت هندى « الاحمديّه » كه به ترجمهء معانى قرآن مىپردازند نيز حقايقى را در اين زمينه يادآور شدهاند ، هر چند ما « 14 » در اصل جواز ترجمهء قرآن با آنان مخالفيم و اين عقيدهء ايشان را باطل مىدانيم ، اما اظهارات آنان در زمينهء بشارتهايى كه به آمدن پيامبر در ديگر كتب آسمانى آمده است را مورد استناد قرار مىدهيم ؛ چه آنكه ، مرواريدى گران قيمت را نمىتوان به صرف بىمقدارى كسى كه آن را از دريا بيرون كشيده است ، بىارزش دانست و افزون بر اين ، حكمت گمشدهء مؤمن است ، هر جا آن را بيابد بر مىگيرد .
عقّاد اظهارات اين گروه را چنين بيان مىكند :
« از گروههايى كه به اين پيشگوييها و شرح و تفصيل آن اهتمام خاصى ورزيده ، جماعت هندى « الاحمديّه » است كه قرآن را به زبان انگليسى ترجمه كرده است . اين جماعت در مقدّمهء ترجمهء قرآن ، بحث مفصل و پر دامنهاى را به پيشگوييها و پيش بينيهايى كه نسبت به آمدن محمّد ( ص ) صورت گرفته ، اختصاص داده و در اين بحث ، برخى از مستنداتى را كه گذشت به طور كامل شرح داده و چنين افزوده است كه پيشگويى موسى ( ع ) شامل سه بخش است :
بخش اوّل تجلّى خداوند از سينا است كه در زمان خود موسى ( ع ) تحقّق يافت .
بخش دوّم تجلّى از سعير يا كوه اشعر است كه آن نيز در زمان حضرت مسيح ( ع ) صورت واقع به خود گرفت ؛ زيرا - بنا به عقيدهء اين جماعت - اين كوه در همان سرزمينى قرار دارد كه فرزندان يعقوب كه بعدها به نام « بنى اشعر » شهرت يافتند در آنجا زندگى مىكردند . بخش سوّم نيز كه از سوّمين تجلّى الهى سخن مىگويد ، آن را در سرزمين فاران مىداند و آن ، سرزمين تپّه ماهورى است كه ميان مكّه و
هامش
( 14 ) - اين تنها نظر و عقيده خود مؤلف است . م .