توهّمات فلاسفه است .
شايد آنچه ما پيش از اين نيز آورديم مبنى بر اين كه قبايل آريايى آيين برهمايى را به همراه خود از بيابانهاى آسيا آورده بودند ، خود قرينهاى ديگر بر اثبات اين حقيقت باشد كه رسالتهاى الهى تنها در باديههايى نزديك به شهرها يا در سر راه كاروانها نازل مىشده است . به همين دليل نيز ، هنگامى كه آرياييان به سرزمين هند كه پر از نهرها و حيوانات وحشى بود وارد شدند و در آنجا تقريبا متمدّن گشتند با توجه به اين كه در سرزمين جديد آن صفا ، بىآلايشى ، سادگى ، سختى ؛ قدرتمندى و سلامت فطرت باديه وجود نداشت ، بسرعت عقيدهء آنان مورد تحريف قرار گرفت و به صورتى جديد كه نظام طبقاتى ستمبارى را در خود داشت در آمد .
پيش از اين اشاره كرديم كه البتّه رسالتهاى الهى محدود و منحصر به چند رسالتى كه ما از آنها اطلاع داريم نيست و خداوند خود چنين فرموده كه در قرآن كريم ماجراهاى همه پيامبران نيامده است ، آنجا كه مىفرمايد : « از آن رسولان كسانى هستند كه ماجراهايشان بر تو گفتيم و كسانى نيز هستند كه بر تو نگفتهايم » « 2 » .
در بحث پيرامون بشارتهايى كه نسبت به آمدن پيامبر ( ص ) در كتب آسمانى آمده نيز روشن خواهد شد كه در كتاب ودا كه اصلىترين منبع آيين برهمايى مىباشد ، به آمدن پيامبر ( ص ) بشارت داده شده است . از اين پيش نيز بروشنى بيان كرديم كه اين آيين در ابتدا يك آيين توحيدى بوده و در ودا نيز شواهدى دال بر اين حقيقت آمده است ، هر چند بعدها پيروان اين آيين از اصل و حقيقت آن منحرف شدند و چهرهء آن از چندين عصر قبل به گونهاى كه هم اكنون نيز وجود دارد تغيير يافت .
44 - از اين بحث كوتاه و خلاصه روشن مىشود كه محيط طبيعى مكّه و مناطق مجاور آن و نيز مزايايى كه اين شهر از آن برخوردار بود ، يكى از مناسبترين
هامش
( 2 ) - غافر / 78 .